Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Iemand met wie ik meer dan tien jaar had geleefd, was uit mijn leven verdwenen

PlusMaarten Moll

Ik was ook gegaan om afscheid te nemen.

Om kwart voor zes in de namiddag op een maandag in oktober. Studio K.

Met een zak Engelse drop en een flesje Fritz-Limo citroen.

En met Oudste Dochter, want we zijn beiden fan, en gaan altijd – nou ja, het was de tweede keer in wat al een traditie is – naar ‘de nieuwe James Bond’.

No Time To Die.

Tevens de laatste James Bond met Daniel Craig in de hoofdrol. We hadden er enorm veel zin in.

App van Oudste Dochter, 7 oktober 2020:

‘Papa neeeeeeee, James Bond is weer uitgesteld’ (gevolgd door een hele serie huilende emoji’s).

App van Oudste Dochter, 1 september 2021:

‘EINDE VAN DE MAAND KOMT JAMES BOND UIT!!!!!!!!’

Maar in de uren voor de gang naar de bioscoop overviel me een lichtdroevig gevoel.

En zat ik ‘opeens’ met de laatste Wallander in mijn handen op de bank.

Ik had alle delen gelezen, meteen vanaf het begin dat de Zweedse serie in het Nederlands was vertaald. In 1997 verscheen Moordenaar zonder gezicht, in 2010 het laatste deel: De gekwelde man.

In de allerlaatste Kurt Wallander-alinea’s staat dit: ‘De schaduw verdiepte zich. Langzaam zou Kurt Wallander verdwijnen in de duisternis die hem een paar jaar later definitief naar het lege universum zou sturen dat alzheimer heet. Meer is er niet. Het verhaal over Kurt Wallander houdt onherroepelijk op.’

Toen ik het boek voor het eerst had gelezen, ben ik nog even blijven zitten. Iemand met wie ik meer dan tien jaar had geleefd, was uit mijn leven verdwenen. Ik had het even te kwaad. En ja, je kunt je hechten aan een fictief personage.

Tony Soprano. Walter White.

Enigszins huiverig begon ik destijds ook aan het laatste deel van de serie van Het bureau met de topzware titel De dood van Maarten Koning.

We gingen in onze stoelen zitten. Ik voelde zenuwen in mijn buik, als voor een belangrijke wedstrijd.

Ik zat hier heel anders dan bij de vorige Bond, Spectre. Onbekommerd ging ik daar met Oudste Dochter heen, in de wetenschap dat er nog vele delen zouden volgen met deze James Bond.

Het leven hangt van dit soort zekerheden aan elkaar.

Daniel Craig bleef op z’n Kurt Wallanders in de Bondloze jaren toch sluimerend aanwezig om me heen hangen.

Vijftien jaar maakte hij deel uit van mijn leven. Plus de bijna drie uur die in de bioscoopzaal zouden volgen. De lichten gingen uit. Ik verslikte me bijna in een Engels dropje.

Na afloop fietsten we in stilte naar huis. Weemoedig en onthutst.

Zo werd ik de ochtend erop ook wakker.

Maar ook met één zekerheid: James Bond gaat nooit dood.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden