Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Marjolein van Damme
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Marjolein van Damme

Iedereen was blij met het overlijden van deze buurman

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Zelden heb ik meegemaakt dat omwonenden zo blij waren met het overlijden van hun buurman. Opgeruimd staat netjes, was het overheersende gevoel. Ze hadden geen goed woord over voor hem. Hij was onbeschoft en agressief geweest, zorgde continu voor overlast en een gevoel van onveiligheid.

Zijn woning werd als drugshol gebruikt. Alle buren wisten ervan. Ooit was het een mooi ingericht appartement, maar daar was inmiddels niets meer van over. Er ­werden harddrugs gebruikt en gedeald, voornamelijk cocaïne. Het appartement was compleet uitgewoond.

Omdat de hoeken van de kamers naar pis stonken, moesten we deze noodgedwongen goed spoelen. Kort nadat we hiermee begonnen, hoorde ik gebonk op de voordeur. Het was de onderbuurvrouw, woedend en scheldend.

Het water was naar beneden doorgelekt. Later begreep ik dat het niet de eerste keer was dat dit gebeurde. De afgelopen jaren had ze zowat overal in haar woning lek­ka­ges gehad door toedoen van haar bovenbuurman. Als ze verhaal ging halen, werd ze door hem uitgescholden en bedreigd. Doordat ze gebrekkig Nederlands spreekt, kon ze moeilijk om hulp vragen.

Ze verontschuldigde zich al snel voor haar overdreven reactie en bood me een kop thee aan terwijl ik de waterdruppels in haar slaapkamer opdweilde. Toen ook ik me verontschuldigde voor de ongelukkige samenloop van omstandigheden, barstte ze in tranen uit.

Zoveel emoties als reactie op een kleine lekkage? Dat leek me sterk. Ik stelde voor om in de woonkamer te gaan zitten, zodat we rustig konden praten. Ze had de woning een paar jaar jaren eerder gekocht, vertelde ze, en vanaf de eerste dag spijt gehad omdat haar bovenbuurman haar het leven zuur maakte.

Recent had haar echtgenoot haar ver­laten. Ze had twee jonge kinderen, waarvan er een ziek was. Haar man weigerde alimentatie te betalen en wilde de kinderen niet zien. Omdat ze geen familie in Nederland heeft, stond ze er helemaal alleen voor. “Niemand helpt me, niemand begrijpt me,” zei ze met een betraand gezicht.

Ik zei dat ik zelf een zoon heb van zeven maanden. En dat ik begreep hoe zwaar ze het heeft, helemaal alleen met twee jonge kinderen. Ze zat vol frustratie, woede en angst; de lekkage had haar emmer ook figuurlijk doen overlopen. Snikkend deelde ze nu al haar opgekropte leed met een onbekende.

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden