Column

Iedereen heeft een verkeerd beeld van de grachtengordel

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Sinds mijn vrouw in 2011 aan me vroeg of ik bij haar wilde komen wonen, woon ik in de grachtengordel. Het was geen al te moeilijke keuze. Ik woonde in Oost, mijn dak lekte en ik had een huurachterstand.

Als mijn huisbaas opbelde, zei ik altijd dat ik in Canada zat. Hij geloofde me. De ene keer schreef ik er een boek over het zelfbeeld van mollen, de andere keer schreef ik er over erosie en sedimentatie. Het belangrijkste aan een leugen is dat je leugen ervoor moet zorgen dat de mensen niet door willen vragen. Daar waar de interesse stopt, begint een nieuwe waarheid.

Sinds ik in de grachtengordel woon, valt het me op dat vrijwel iedereen een verkeerd beeld heeft van de bewoners van het sprookjesachtigste gedeelte van de stad. Als men vandaag de dag over de grachtengordel praat, heeft men het over een soort geheim genootschap van verlichten die op eenhoornharten kauwen en zelfgemaakte wijnen drinken uit de vergulde schedels van Vondel, Van Rijn en Erasmus.

Wij bepalen alles. Van het weer tot de gasten die vanavond in DWDD zitten. En als we drie keer hoesten, stijgt de benzineprijs.

Ik woon al zes jaar in het hartje van de gordel en het valt allemaal wel mee. Eigenlijk is het gewoon een heel normale buurt. Misschien wel de normaalste buurt waar ik ooit heb gewoond. Mensen die hier niet wonen, zeggen dat de oppermachtige elite hier woont, maar de enige machtige mensen die ik af en toe tegenkom zijn Gerard Spong of Lil' Kleine. Hoe dan ook, het valt allemaal wel mee wat illuminaten betreft.

Mijn vrouw en ik wonen op de eerste verdieping en aan de overkant van de straat zit een tandarts. Als ik in de kamer van mijn zoon sta, kan ik alles zien. Soms zie ik Youp van 't Hek in de stoel liggen. Nieuwe sokken ­onder een oude spijkerbroek. En terwijl ik naar hem kijk, daar liggend in die stoel, aai ik mijn kat in slow ­motion en weet ik dat ik de machtigste man van Nederland ben. Ik ben de elite.

De kloof tussen de grachtengordel en de rest van Nederland, de kloof waar heel veel journalisten de laatste tijd over schrijven, is mijn creatie. Ik ben de kloofvader. Twintig jaar geleden heb ik een aantal robots gemaakt. Mijn belangrijkste robots zijn Jort Kelder en Matthijs van Nieuwkerk. Ik heb de benen van robojort nooit af kunnen maken en daarom draagt hij altijd bretels. Zijn scheenbenen zijn van vier opschep­lepels gemaakt.

Ik sta in de kamer van mijn zoon en kijk naar Youp die in de tandartsstoel ligt. Een motor raast voorbij waardoor er zes scooteralarmen afgaan. Een junk poept op straat. Een auto krijgt een wielklem. Een meeuw scheurt een vuilniszak die een dag te vroeg buiten is ­gezet open.

Youp komt overeind en spuugt bloed in een klein rond wasbakje. Ik loop naar de keuken, bijt expres op mijn tong en spuug ook wat bloed in de wasbak. Als mijn bloed straks zijn bloed aanraakt in het riool, en de maan is vol, dan zullen alle wassen beelden in Madame Tussauds morgen tot leven komen.
De bel gaat.

"Meneer Worthy, wij zijn van CentraM, u heeft een flinke premie-achterstand opgebouwd. Wanneer bent u van plan te gaan betalen?"

Ik ga achter onze kapstok staan.

"Als ik terug ben uit Canada."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden