Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Iedereen die toen om ons heen zat is dood’

PlusTheodor Holman

‘Ik kan er heel slecht tegen dat je, als het ware, door je herinneringen naar het dodenrijk wordt geduwd.”

Ik had geen zin om wéér met haar over de dood te praten, dus ik zei: “Herinneringen zijn net honden, ze blaffen tegen alles waar ze opeens bang voor zijn.”

“Hè, ik heb het helemaal niet over honden. Ik vind het rotbeesten, dat weet je.”

Ik hield maar even mijn mond.

Ze vroeg: “Herinner je je, we waren denk ik negen of tien, dat we op kerstavond met onze ouders naar de kerk gingen?”

“Mijn ouders gingen voor mijn grootmoeder, zelf geloofden ze niet meer en…”

“Ik vraag of je het je herinnert, Theodor?”

“Ik herinner me niks meer.”

“Jullie gingen met de familie, en ik ging ook met mijn ouders en grootmoeder en groot­vader. Herinner je je dat niet?”

“Vaag… Nee, eigenlijk.”

“Iedereen die toen om ons heen zat is dood, Theodor. De familie Van Empelen, De Klarendonks, die andere Indische familie…”

“Wij waren niet katholiek, wij waren humanisten, alleen oma was katholiek… eigenlijk joods, maar die voelde dat ze dood zou gaan, en…”

“Wees nou eens stil! Jij wil overal maar een politiek betoog van maken en je houding verklaren. Ik wil alleen maar zeggen dat ik het een mooie herinnering vond. Wat je ook van de kerk vindt. En dat iedereen dood is, wou ik zeggen. En dat de schoonheid van die herinnering – die kerk doet er helemaal niet toe, ik ga ook niet meer naar de kerk – het afscheid van het leven, je bij wijze van spreken gemakkelijker maakt. Wat heb je hier nog te zoeken, uiteindelijk? Straks is alles herinnering geworden, gedachten die je ook niet meer op orde kunt krijgen en die je niet meer kunt sturen, en sterker: je weet niet eens meer of ze juist zijn.”

“We zijn ongeveer even oud,” zei ik, maar ik wist meteen dat de zin geen troost bood.

“Ja, maar ik ben veel ouder dan jij. Altijd geweest.”

“Je hebt ook veel meegemaakt, buurvrouw.”

“Ik maak nou niets meer mee. Dat is ook niet prettig.”

“Kom naar Amsterdam, dan maken we een wandeling door onze buurt.” Ik hoorde haar door de telefoon zuchten.

“Nee… Dan wandel je tussen decorstukken waar zich een drama heeft afgespeeld. Nee, ik ga met kerst Game of Thrones kijken. Draken en monsters, daar heb ik zin in.”

Theodor Holman(1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden