Column

Ieder ­argument droeg een condoom in het RTL-debat

James Worthy Beeld Agata Nowicka

In groep acht zat ik met Jos, Ankie, Paco en Waldemar in het debatteerteam van mijn basisschool.

Een leraar bracht ons een paar keer per jaar in een busje naar een gymzaal in een andere stad. We waren nagenoeg onverslaanbaar. En niet eens zozeer omdat we uitblonken in het voeren van geordende discussies, nee, we waren ­onverslaanbaar omdat we allemaal verliefd waren op Ankie. Zelfs Ankie was verliefd op Ankie.

Het allermooiste aan Ankie was dat ze helemaal niet op een Ankie leek.

Meer op een Sophie of een Carmen. Haar vader verkocht zonnebanken. Ankie had dus ook een zonnebank op haar kamer. Ze lag elke dag onder de uv-lichtbuizen en hierdoor zag ze er altijd uit alsof ze net terug was van vakantie. Ze rook naar de zomervakantie. Franse douchegel en suikerpinda's. Ankie was de zes weken vrij waar je zes weken mee wilde vrijen.

Gisteravond keek ik naar het debat op RTL4, maar ik zag helaas geen Jos, Ankie, Paco of Waldemar. Ik zag geen vuur. Geen verliefdheid. Nee, ik zag een soort collectieve imagoschadebeperking. Niemand wilde door de mand vallen. Niemand wilde door het ijs zakken. ­Iedereen stond met zestig heliumballonnen in de hand, waardoor vallen of zakken onmogelijk was.

En er was een naaldenverbod. Het was allemaal te veilig. Ieder ­argument droeg een condoom. Ik zag vijf volwassen mannen in vijf kapotte botsauto's zitten. De lijsttrekkers stuurden wel en ze maakten autogeluiden met hun mond, maar er was geen elektriciteit. Er waren geen vonken. Dit was geen debat, dit was een aarzelend vriendschapsverzoek op Facebook.

Het was ook allemaal zo doordacht. Je kon de stylisten en de hersenspoeldeskundigen van de lijsttrekkers door de argumenten heen horen denken.

Asscher gooide alles op het litteken op zijn kin. Dat ding lijkt steeds groter te worden. Alsof hij zelf elke avond met een aardappelschilmesje het litteken een paar millimeter doortrekt, omdat iemand in zijn team tegen hem heeft gezegd dat littekens scoren.

"Littekens maken je menselijk. Hillary Clinton verloor op menselijkheid. Als Hillary een litteken op haar kin had gehad, had ze gewonnen. En nog even over je haar. De stylisten hebben gestemd en je mag je haar dus niet afscheren. Het volk eist trans­parantie en niets is transparanter dan jouw haargrens."

Roemer gooide alles op zijn oren. "Die oren, Emile, die oren moet je gebruiken. Het volk heeft ook oren. Met die oren schep je een band met het volk. Als Hillary jouw oren had gehad, had ze gewonnen."

En Klaver vertrouwde op zijn lok.

Begin jaren negentig was ik de beste debater van Noord-Holland. Als ik de gymzaal binnenliep, wisten de tegenstanders direct dat ze te maken hadden met een jongeman die zijn spareribs nooit met mes en vork at.

Voor een debat begon, keek ik altijd naar de lettersom die ik die ochtend op mijn rechterhand had geschreven. V+B+N+K=W. Verliefdheid plus bluffen plus narcisme plus koppigheid is winst. Maar eigenlijk was die som drie letters te lang, want V=W. Ik won voor ­Ankie. Zij maakte alles belangrijk.

Uiteindelijk wonnen we de finale van een school uit Groningen. Op de terugweg kwam ze op mijn schoot zitten. Ankie kuste me op de wang en bracht daarna haar lippen naar mijn oor. Ze fluisterde iets. Ik vocht tegen mijn zwellichamen. En Ankie fluisterde door. "Als je macht wilt, moet je macht uitstralen."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden