Plus

I'll make you a poffertje you can't refuse

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Ome Tom staat midden op de Dappermarkt in een klein houten huisje - een soort hut. Hij draagt een vettige buis over zijn Noorse trui en een witte pet waarop staat: Ome Tom.

Aan de wanden achter hem hangen snuisterijen, schoteltjes met daarop plaatsnamen in ­Marokko en Turkije, meegenomen van vakantie door buurtgenoten, en in het midden een portret van The Godfather met de tekst: I'll make you a poffertje you can't refuse. Amsterdamse humor.

Terwijl ik al het moois bekijk, vertelt Ome Tom een anekdote aan de buurvrouw. Over die yuppen bij hem in de Jordaan, advocaten en rechters. Op zich prima lui, hoor, want toen ze daar kwamen, hebben ze een hoop van die panden gered van de sloop, maar god allemachtig, wat zijn dat een zeikerds.

Ze waren zelfs tegen het luiden van de klokken van de Westertoren. Dat is hetzelfde als in een boerderij gaan wonen en dan moeilijk gaan doen over stront. Hoe dan ook, de rechter die daar dus over moest beslissen, over het luiden van die klokken, woonde schuin tegenover de toren en was zelf ook tegen.

Dus wat denk je dat er gebeurde toen die rechter bij Ome Tom aanklopte voor wat computerproblemen? Computer onherstelbaar stuk. Oeps. Hahaha.
Ome Tom onderbreekt zijn gesprek om mijn bestelling aan te nemen. De aanbieding, graag. Tien poffertje voor 2,50. De marktkoopman pakt een kwast en begint de gietijzeren kuilen in te vetten. Dan houdt hij een spuitfles boven de kuiltjes en laat ze met een korte krachtige kneep één voor één vollopen met beslag.

Een spuitfles. Geniaal. Dat ik daar nooit eerder aan heb gedacht. Mijn moeder gebruikte altijd een soeplepel. Multifunctioneel, want geschikt voor zowel harira als poffertjesbeslag.

Man, wat mis ik de poffertjes van mijn moeder. Die zoete geur in de keuken op zondagochtend. Hangen aan de rand van het aanrecht, staren naar de pan en kijken hoe het beslag extreem langzaam opdroogt. En mijn moeder die onze tengels uit de pan moest houden, omdat wij inmiddels zo hongerig waren dat we bereid waren die dingen half rauw naar binnen te werken.

Maar bij Ome Tom houd ik me in. Terwijl ik met een half oor naar zijn verhalen luister, zie ik hoe tien perfect gouden poffertjes van een flinke wolk poedersuiker worden voorzien en hoe de roomboter, het allerbeste ingrediënt, onmiddellijk wegsmelt over het poffertjesgebergte.
Straks maar even mijn moeder bellen.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden