Plus Column

Hun wereld wordt een eilandje op zich

Deze zondag heeft hij een verjaardagsfeestje van een teamgenootje. Net als vorige week. De jongens zien elkaar bijna elke dag bij trainingen en wedstrijden, maar het is niet voldoende.

Ellen Dikker Beeld Wolff

Ook hun vrije zondag brengen ze graag met elkaar door. Ondanks geruchten dat de jeugd bij Ajax elkaar het licht in de ogen niet gunt en staat te juichen als een concurrent geblesseerd raakt, zie ik vooral veel vriendschap.

Natuurlijk niet met iedereen. Er zijn heus wel jongens die niet met elkaar klikken. Maar een grote groep wil na elke wedstrijd in steeds wisselende formaties met elkaar afspreken. "Mogen die en die bij mij?" Of: "Mag ik met die mee, want die en die komen ook en het mag van z'n moeder. We mogen ook blijven slapen. Aah, mag het, please?"

En dan ben ik soms speciaal naar De Toekomst gereden om hem op te halen. Een dikke dertig minuten in de auto om bij aankomst te horen dat hij 'bij die mag spelen'. En de grap wil dat die in Hilversum woont. Of in Alkmaar, Bloemendaal of Middenbeemster. Kan ik dus weer een half uur terug naar huis rijden om hem luttele uurtjes later ergens in Noord-Holland op te pikken.

Als er iets is veranderd door zijn gang naar Ajax, is het wel mijn gevoel voor afstand. Ik draai mijn hand niet meer om voor een toernooi in Polen, een wedstrijd in Kerkrade of een speelafspraak in een uithoek van de provincie.

Want ik stem bijna altijd in. Niet alleen omdat ik het fijn vind als hij met vriendjes speelt, maar vooral omdat ik dat verlangen begrijp. Deze groep jongens maakt iets uitzonderlijks mee. De intensiteit, kleinschaligheid en uniciteit van de jeugdopleiding doet me denken aan mijn eigen tijd op de Theaterschool. Ik heb daar vriendschappen voor het leven gesmeed.

Omdat je iets bijzonders met elkaar deelt. Of, zoals een teamgenootje van mijn zoon het op Instagram formuleerde: "Broertjes, alleen wij ­begrijpen elkaar." De omgeving waarin ze vertoeven, de regels en codes, eisen en druk, uitdagingen en triomfen, hobbels en teleurstellingen: alleen zij kennen die. En dat schept een band.

Maar door vooral met elkaar op te trekken wordt hun wereld wel klein. Een eilandje op zich. En wat als je dan na zoveel jaar dat eiland moet verlaten? Neem je die vriendschappen dan mee naar het vasteland? Of blijf je verloren dobberen tussen wal en schip?

Reageren? e.dikker@parool.nl

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden