Plus Column

Hun laatste avond bij Ajax

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

Het Kleine Broertje komt enthousiast naar me toegerend. In zijn hand wappert een blauwgeel vaantje van een onbekende Italiaanse club. "Kijk mam, deze heb ik gewonnen!" Zijn grote broer komt rustig achter hem aangelopen. Onder z'n arm een zilveren schaal van een onbekende Oostenrijkse club en een vaantje van Genk. De jongens komen net uit de kleedkamer, waar de teamleider alle bekers, schalen en vaantjes die dit seizoen zijn gewonnen onder de jongens heeft verloot.

Het is de traditionele Schalenavond bij Ajax. En dat is een feestje en een afscheid ineen. Naast de verloting van alle prijzen, is er een barbecue, zijn er voetbalspelletjes, wordt het Talent van de Toekomst verkozen en is er een spetterend optreden van een bekende artiest. Twee jaar geleden was het Ali B, dit jaar is het Touzani. Tot zover het feestelijke deel.

Maar tussen de picknicktafels vol drinkende en etende mensen scharrelen ook wat kinderen verloren rond. Doordrongen van een treurige realiteit: dit is hun laatste avond bij Ajax. Ze weten het al een week of zes, maar nu is het moment van afscheid echt gekomen. In de bestuurskamer zijn ze toegesproken en hebben ze allemaal een Ajaxshirt gekregen. Het officiële wedstrijdshirt met hun naam achterop gedrukt. Een prachtig aandenken aan een bijzondere tijd. Maar toch. Zo'n shirt wil je krijgen als je achttien bent. Als je gaat debuteren in het eerste, in de Arena. En ze weten het maar al te goed, die kans is nu heel klein geworden.

Ik zie één jongetje lopen met een boze blik, het shirt sleept over de grond achter hem aan. Hij kan het niet verkroppen dat hij moet vertrekken. Maar ik zie ook opgeluchte gezichtjes. Jongens die blij zijn dat er een eind is gekomen aan een zware tijd. Want zo'n vertrek komt niet uit de lucht vallen. Dat voel je aankomen. En dat is een pijnlijk proces van teleurstellingen, goede moed, knokken, terugvallen, opkrabbelen, schaamte, verdriet en in sommige gevallen uiteindelijk acceptatie. Ze hebben alles gegeven, hun uiterste best gedaan, maar het is niet gelukt.

En nu is het klaar. Nu kunnen ze verder. Vaak bij hun oude club. Waar ze met open armen ontvangen worden en mogen schitteren als stralend middelpunt van het team. Een moeder van een vertrekkend jongetje vertrouwt me toe dat haar zoon zich daar stiekem best op verheugt. In haar tas het Ajaxshirt en een enorme beker. Hij heeft de grootste prijs geloot.

e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden