Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Humberto Tan en Teus van Sintmaartensdijk kunnen in een praatgroep

PlusColumn

Televisie schijnt gedateerd en ouderwets te zijn, maar ik vind het nog altijd een sensationeel, spannend en wreed medium.

De boodschap die Humberto Tan uitsprak over zijn vertrek bij RTL Late Night was daar nog maar eens het ­bewijs van - wat heeft hij een genadeloze neergang mee moeten maken.

Een paar jaar geleden werd hij nog bejubeld en ­geprezen, scoorde hij hoge kijkcijfers en werd hij tot omroepman van het jaar gekozen.

Ik vond dat vreemd, al die jubel om dat ultrapositieve, lauwe prakje, maar tegen kijkcijfers valt niet op te redeneren.

Zoals ik het succes niet kon verklaren, kwam het ook vreemd op mij over dat de stemming ineens totaal omsloeg. Tv-recensenten begonnen plotseling hooghartig uit te leggen wat er niet deugde aan het programma, de kijkers waren niet meer geboeid.

Het momentum was voorbij. Een tv-presentator die geen succes heeft, is als een sporter die met zijn vorm worstelt: je kan eraan sleutelen tot je een ons weegt, je kan er wetenschappelijke modellen en minutieuze Excelsheets op loslaten, uiteindelijk heeft niemand er beslissende invloed op.

Het moet Tan tot waanzin hebben gedreven: elke dag weer met dezelfde stralende lach aan tafel gaan zitten, en toch was de glans ineens weg. Nu heeft de zenderleiding van RTL hem 'gevraagd om de stoppen', vertelde hij. "Ik ben het niet met die beslissing eens, maar ik respecteer 'm wel."

Hoe had hij de beslissing níet kunnen respecteren? Door ook volgend seizoen elke avond naar de studio gaan, Twan Huys opzij te duwen en hardnekkig de ­autocue te gaan voorlezen?

We konden afgelopen week ook zien dat een schijnbare mislukking toch nog een triomf kan worden. Teus van Sintmaartensdijk maakte vier jaar geleden Buying the Band, een geweldige documentaire over een zakenman die met de oude band van Herman Brood op tournee wil gaan, en van hen de discipline van kantoorklerken verwacht. Een fascinerende, hilarische en tegelijkertijd tragische film.

Geen enkele omroep of festival wilde de film aankopen. Ja, de NTR, maar er was geen geschikt tijdslot en voor Het Uur van de Wolf vond men hem 'niet gelaagd genoeg'.

Als door een wonder maakte de film afgelopen weken een ­comeback via de sociale media: hij werd driftig gedeeld en massaal omarmd. Het publiek heeft duidelijk meer verstand van ­deze materie dan de omroep­bazen.

Het leven op het scherm kan onredelijk wreed zijn, en soms zegeviert ineens de rechtvaardigheid. Humberto Tan en Teus van Sintmaartensdijk kunnen hierover in een praatgroep.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden