Beeld Artur Krynicki

Hugo de Jonge: na al dat klote coronanieuws toch elke keer weer een verademing

PlusJohan Fretz

Zodra de premier in beeld komt, wordt duidelijk hoe de vlag erbij hangt. Vader is niet boos, maar wel teleurgesteld. Hij kan geen ander volk kiezen, maar wat had hij het graag gedaan. We blijken helemaal geen natie met een superieur verantwoordelijkheidsgevoel te zijn, maar gewoon een stel ordinaire kleuters in de nee-fase. Hij is niet de baas van Nederland, aldus Mark Rutte, de man die al tien jaar de baas is van Nederland.

We moeten het samen doen, maar wij zijn stout geweest. Dat wil zeggen: wij vast niet, maar een ander wel. Wie die ander is, hangt af van de mate waarin je ernaar verlangt zelfs deze menselijke tragedie in je racistische wereldbeeld te proppen. Volgens Wilders zijn het Mohamed en Fatima die er op de ic voor zorgen dat zijn eigen Henk en Ingrid niet meer aan hun lever kunnen worden geopereerd, nadat ze avond aan avond starnakel met Willem Engel en Lange Frans de polonaise hebben gedanst in een Haagse partytent. Straks gaan die allochtonen er nog voor zorgen dat autochtonen zich ook aan de regels moeten houden en dat moeten we niet willen met z’n allen.

Wanneer Rutte klaar is, overvalt ons een diepe moedeloosheid. We zijn terug bij af. Maar op dat moment daalt er een hoopvol besef in: de persconferentie is nog niet afgelopen. Nee, na het zuur komt het zoet. Er komt er nog een tweede spreker. Iemand met een heel ander elan, een dominee, een visionair. Toegegeven, het is iemand die in zes maanden geen fatsoenlijke testcapaciteit op orde weet te krijgen en, oké, ook geen betrouwbaar bron- en contactonderzoek en, inderdaad, ook geen succesvolle corona-app. Maar als spreker is Hugo de Jonge de wedergeboorte van de Messias.

God, wat is het na al dat klote coronanieuws toch elke keer weer een verademing. Even alles vergeten. Tien minuten topvermaak. Refocabaret, deze als stichtelijkheid verpakte ijdelheid. Die wanhopige auditie om Rutte te overtreffen en te klinken als Winston Churchill in oorlogstijd.

Achter de schermen hebben de ambtenaren op Algemene Zaken het al een aantal keer vriendelijk gevraagd: of Hugo alsjeblieft niet wéér precies wil herhalen wat de premier daarvoor al uitgebreid heeft verteld, dat zou een hoop tijd schelen. Maar hoor, daar gaat hij weer, de dichter.

Wij zijn wel klaar met
Het virus, maar
Het virus niet met ons

Het virus is niet
Vatbaar voor
Discussie

Als we blijven doen wat we
Deden
Krijgen we steeds meer
Van wat we
Kregen

We kunnen hen niet
Blijven vragen te
Dweilen
Terwijl wij zelf
De kraan open laten staan

Straks kunnen we het café de
Ruimte geven
Om
Gewoon
Café te zijn

Ja, straks kunnen we ons weer zorgen maken over onze aanhoudende depressies en naderende faillissementen, maar nu mogen we even ontspannen. Wij geven Hugo de ruimte, om gewoon Hugo te zijn.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden