Plus Thomas Acda

Hou vol, koe, er is een vegaburger en die is lekkerder dan jij

Thomas Acda Beeld Artur Krynicki

Hier volgt een vrolijke mededeling voor de koe: de tijden dat je geconsumeerd zult worden zijn bijna voorbij. Beetje minder opvallen, iets minder windjes laten bijvoorbeeld, en niemand kijkt binnenkort nog naar je om. Ik at The Impossible. Een hamburger die beter smaakt dan jij. Ik weet het, ik kon het ook niet geloven. Hippieburgers, één keer was genoeg.

Ooit, in een hoofdstedelijke ‘club’, zo chic dat men mij er normaliter niet eens tegenover mijn fiets op slot zou laten zetten, dineerden drie vrienden en ik. Licht was kennelijk niet chic, zodat iedereen genoodzaakt was met het lampje van zijn iPhone de kaart te zoeken en te ontcijferen. Het personeel mocht uiteraard geen lampje en diende blind zijn werk doen. Terwijl even later de andere tafelgenoten in het donker hun zalm dan wel chopped salad in beeld probeerden te krijgen, zette onze vriendin haar tanden in een veganistische burger.

“Oemf!” zei ze. Ik had haar lang niet zo gelukkig gezien.

“Dat is het geluid dat je wilt horen als iemand een hamburger eet,” zei Thijs, die voorzichtig prikte in de richting waarvan hij vermoedde dat zijn chopped salad was neergezet.

Ik nam een hapje van mijn houseburger en hield onmiddellijk op met bijschijnen. Iets wat zo smaakte kon er alleen maar bleek en ongezond uitzien. Excusez de omschrijving, maar het smaakte naar een oude vrouw die al drie jaar in een verduisterde kamer lag.

Brandende liefde, Wolkers, iemand gelezen/gezien? Mijn vriendin zag mij in het licht van Renés zaklantaarn op zoek naar zijn zalm ontevreden zijn.

“Je had óók de vegan moeten bestellen,” zei ze glimlachend. “Hij smaakt echt exact als een echte burger!”

“Ik hoop het niet voor je,” zei ik, “want dit smaakt… eh…” Ik besloot niet met mijn bleke-oma-analogie de eetlust van iedereen te bederven. En er ging een lampje op, al was het alleen bij mij.

“Ik ben bang dat…” begon ik voorzichtig.

“Nee toch?” zei chopped salad.

“Echt?” zei zalm.

“Vrees van wel…”

Mijn vriendin begreep halverwege hap drie wat er aan de hand was. Wat ze al twintig jaar uit pure overtuiging nooit meer had gegeten, ging er nu met spek en mayonaise in. Ze schrok zo dat ze moest huilen. Dat niemand aan mij vroeg hoe mijn ervaring met de hap vreselijke hippieburger was liet ik, sfeergevoelig als ik ben, stil voorbijgaan.

Dat was in maart. Gisteren bakte ze bij haar thuis voor mij The Impossible, mee­genomen uit Amerika. Een hippiehamburger, lekkerder dan de echte. Vandaar dat ik zeg: hou vol, koe. Je bent bijna vrij.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden