Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Hoeveel schuld treft een moordende domoor?

Plus Theodor Holman

Is de onderwereld slimmer dan de bovenwereld?

Je hoopt altijd dat ‘het goede, het ware en het schone’ winnen. Maar steeds krijg je het deksel op je neus. Je kunt alleen maar de conclusie trekken dat de wereld onrechtvaardig is.

De Onrechtvaardigen lijken op een of andere manier de dienst uit te maken. Je kunt weinig anders doen dan toch naar het goede, ware en schone streven.

Ik lees voortdurend dat die jongens die liquidaties uit­voeren een beperkte intelligentie hebben, vaak psychotisch zijn en nog meer negatieve eigenschappen bezitten, maar we krijgen ze toch zelden te pakken. Als we ze grijpen, weten we niet goed wat we met deze kinderen aan moeten, want kinderen zijn het. Ook al zijn ze 20 tot 25.

Levenslang opsluiten? Psychologische of psychiatrische behandelingen geven waarvan het nog maar de vraag is of die werken en zo duur zijn dat zo’n jongen in de gevangenis meer kost dan u en ik verdienen? Hoeveel schuld treft een moordende domoor?

Hier loopt onze beschaving tegen haar eigen grenzen aan.

We weten niet wat helpt. Ja, onderwijs helpt. Maar als die kinderen niet de capaciteiten hebben om dat onderwijs te volgen, wat dan? Het geloof bood vroeger uitkomst, omdat de kerk gezag had en in de rituelen en verhalen het goede, ware en schone werd overgedragen. Maar de ene kerk is de andere niet, en ook daar gaan die kinderen niet heen. Ze kennen, lijkt het, maar één ritueel: dat van de liquidatie. Wat is dan rechtvaardig?

Tegelijkertijd krijgt onze beschaving decadente ­trekken.

We vieren onze diploma-­uitreiking met pillen en cocaïne van die moordkinderen die als marionetten door onze samenleving hobbelen. Aan de touwtjes trekt een god­father die ze, na gedane zaken, laat vallen. Dood laat vallen.

Op de televisie mag een zanger zich over dit probleem buigen en mogen de advocaten van deze soldaatjes getuigen dat het in wezen schatten zijn en de maatschappij ze zo heeft gemaakt.

Dat is ook decadentie.

Decadentie is dat geen enkele politicus meer serieus te nemen valt en zijn eigen gezag ondermijnt. (“U kunt zo mooi zingen, zingt u eens voor onze camera.” “Graag.”) Tegelijkertijd druipt de corruptie als stroop van ze af. Vanavond in onze talkshow.

Het is tevens decadent gevangenen vanuit de gevangenis nog contact te laten hebben met de onderwereld.

Is hun meedogenloosheid een vorm van intelligentie?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden