Beeld Artur Krynicki

Hoeveel Nederlanders willen die Gouden Koets niet meer zien rijden?

PlusTheodor Holman

De Gouden Koets zullen we op Prinsjesdag nooit meer zien, voorspel ik, want een paneel, of misschien wel twee panelen, schijnen bijzonder beledigend te zijn.

Beledigend. Een gouden koets. Van nepgoud. Met een schildering van weet ik hoe lang geleden, waarin in kitscherige kleuren iets akeligs, namelijk slavernij, wordt afgebeeld op een totaal belachelijke wijze. Voor mij zijn die panelen door zijn absurde voorstelling eerder een pamflet tégen dan vóór slavernij.

Op die panelen, moet ik ook eerlijk zeggen, heb ik eigenlijk nooit gelet. Niemand in mijn omgeving lette daar ooit op. Ik dacht altijd dat er een pompoen op was geschilderd.

Van mij mag Zijne Majesteit desnoods (of eigenlijk bij voorkeur) in een grote kinderwagen worden rondgereden, getrokken door twee olifanten op wier ruggen brullende leeuwen als koetsiers balanceren.

Ik zou trouwens toch wel eens willen weten hoeveel Nederlanders het ermee eens zijn dat we de Gouden Koets niet meer inzetten. Tevens wil ik weten hoeveel mensen er door die panelen zo diep beledigd zijn dat ze het niet kunnen verdragen die koets één keer per jaar vijfhonderd meter te zien afleggen.

Maar ach, vroeger dachten wij nog dat de koets van echt goud was en meenden we dat hij in een oven gereden moest worden zodat het goud zou smelten en de waarde daarvan, uitgedrukt in guldens – door ons geschat op enkele miljoenen – geschonken kon worden aan de armsten in onze samenleving.

Eigenlijk vond ik dat een stuk aardiger van ons dan zo’n Gouden Koets te verbieden vanwege vermeende beledigingen.

Wat mij opvalt is dat sommigen het meest boos zijn op rituele en sprookjesachtige elementen in onze samenleving. Een Zwarte Piet die niet bestaat. Een Gouden Koets die maar één keer per jaar wordt gebruikt. Met doodsbedreigingen en echt racisme tot gevolg, maar ook heftige irritaties bij mensen zoals ik, die blijven zeggen dat ze geen racist zijn, maar toch continu in die hoek worden gedrukt.

Ik weet dat er sprookjes, mythen en rituelen bestaan die beledigend, schokkend en wreed zijn. Er bestaat geen cultuur op deze aardbol die niet zulke sprookjes, mythen en rituelen heeft. Ze verkondigen opvattingen, meningen, manieren van leven. Soms zijn het de taboes waaraan mensen hun moraal kunnen slijpen.

Die slijpstenen verbieden heeft geen zin. Er worden dan andere verzonnen. Cultuur kwetst. Hoe hoger de beschaving, hoe groter de kans om gekwetst te worden. Zo hoort het.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden