Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

Hoeveel moeite moet je nog doen voor een oudere?

PlusTheodor Holman

Er wordt gesproken over een leeftijdsgrens. Hoeveel medische moeite moet je nog doen voor een oudere die last krijgt van het coronavirus?

Met het offeren van mijn eigen leven ten gunste van een jongere (liefst familie) heb ik uiteraard geen moeite. Aan een depressieve coronaviruslijder heeft de wereld sowieso niks.

Maar serieus, wat doe je als er nog maar één plek is op de intensive care en er zijn twee oudjes van dezelfde leeftijd? De één heeft een verantwoordelijke functie en de ander niet. Gaat dan degeen met de verantwoordelijke functie voor? Mocht ik het zijn, dan zou ik de ander voor laten gaan, al zou ik dan nog wel even willen weten wat een verantwoordelijke functie is. Een minister-president vind ik bijvoorbeeld geen verantwoordelijke functie. Voor hem of haar vinden we altijd wel iemand anders. Maar een oude arts of chirurg die nog wat kan doen, of een kunstenaar die nog mooie dingen maakt? Ga maar voor.

Maar hebben we niet ook bouwvakkers nodig, al zijn ze op leeftijd? Of loodgieters? Of pianoleraren? Kortom: je komt snel terecht in een bijna onmenselijke discussie.

De enige oplossing lijkt mij dit: een arts beslist en hoeft daar geen verantwoording over af te leggen. Heeft hij de verkeerde beslissing genomen? Jammer. Niks aan te doen.

In tijden van grote crises en zeker bij epidemieën verdwijnen eerlijkheid en rechtvaardigheid. Dat is omdat een epidemie geen rechtvaardigheid kent; zij gedraagt zich als het voorspel van de dood. Met sadistisch plezier maait zij in het rond met de scherp geslepen zeis die zij leende van De Zwartgesluierde Slachter. Zij lijkt ervan te genieten als onze slechtste eigenschappen komen bovendrijven.

Hoe je het ook wendt of keert, ik behoor tot de risicogroep. Boven de zestig en slordig geleefd waardoor ik te veel pillen slik. Ik ben sowieso slordig. Ik denk er domweg niet aan dat ik voortdurend mijn handen moet wassen, omdat ik constant angstig mijmer over de dood.

Als ik alles optel en aftrek staat onder de streep altijd: ‘schuldgevoel’ en niet zelden denk ik dat een offer met mijn leven dat gevoel kan verminderen, wat uiteraard onzin is, want dan ben ik dood.

Ach, wijsheid is ook iets wat je bij toeval is toebedeeld.

“Ik wil niet dat je nu naar Italië gaat, pap,” zegt mijn dochter, “wees nu verstandig.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden