null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Hoekstra: de enige die Rutte kan verslaan − en dat is geen compliment

PlusJohan Fretz

Hugo de Jonges partijgenoten staken al zo veel messen in zijn rug, dat hij bijna ging vermoeden dat hij bij de PvdA zat. U weet: ik mocht hier graag de draak steken met Hugo’s ijdelheid, zijn ongeëvenaarde Hugo-poëzie (‘Wij zijn wel klaar met het virus, maar het virus niet met ons’), en ik volg zijn ministerschap zeer kritisch. Maar nu hij er op deze manier af gaat, rest vooral mededogen.

Wat is het toch een hondenbaan. Je moet wel gek zijn je in de politiek te storten, want het eindigt zelden fraai. De Jonge is de zoveelste uitdager die roemloos verdwijnt in de Mark Rutte Bermudadriehoek. In elk geval blijkt hij toch iets minder ijdel dan gedacht, want de echte narcist was vrolijk en overmoedig het ravijn ingelopen.

Wat De Jonge naast alle interne kritiek het meest moet hebben gestoord, is de obsessie van de Nederlandse media en kiezers met zijn collega Wopke Hoekstra. Diens glamourfoto’s in de JFK en de smachtende reacties daaronder. Wopke Hoekstra die zijn zoon meeneemt naar het Catshuis, met een doos Lego in de hand: meteen half Nederland in katzwijm. En dan was er natuurlijk nog de angst dat Pieter Omtzigt de toch al zwakke leiderspositie van De Jonge constant zou blijven ondermijnen, als een moderne Rita Verdonk.

Dat diezelfde Omtzigt niet alsnog lijsttrekker zou worden, stond donderdagavond al vast. Het moest Hoekstra worden, wiens valse bescheiden mededeling dat hij het leiderschap liet schieten omdat hij zichzelf meer zag als een bestuurder, toch al ongeloofwaardig was. Hij zag toen, in juni, simpelweg geen kans om Rutte te verslaan.

Het tij is in dat opzicht gekeerd. Hoewel Rutte nog altijd fier aan kop gaat in de peilingen, verraden de maatschappelijke spanningen over het coronabeleid en het onvermogen van de premier om naast crisismanager ook vader des volks te zijn, een Ruttemoeheid. Onvrede sluimert onder de oppervlakte, de omslag in lange premierschappen vindt vaak plotseling plaats.

Wopke Hoekstra is de enige man die Mark Rutte bij de komende verkiezingen kan verslaan. Ik bedoel dit absoluut niet als compliment. Ik vertrouw gewoon blind op het vermogen van Nederlanders, om in een tijd van extreme ongelijkheid, na tien jaar rechts afbraakbeleid, de ene Leidse Unilevermanager vrolijk te vervangen door de volgende Minervacorpsbal van McKinsey. Dat er niets wezenlijks zal veranderen, is voor velen geen bezwaar, maar juist precies de bedoeling.

Wie zei het ook alweer: de echte conservatief ziet het verleden met veel vertrouwen tegemoet. Onze volgende premier heet Wopke Hoekstra: Rutte 2.0. In tegenstelling tot de premier is Hoekstra een familieman, dat maakt hem voor velen herkenbaar. Hij ziet er bovendien goed uit en na tien jaar wil men wel eens wat anders. Kortom: trivialiteiten zullen de doorslag geven.

De media lopen zich al warm. Halverwege februari gaat het alleen nog maar over Hoekstra versus Rutte. ‘Een titanenstrijd!’ zal men manisch zeggen. Rechts tegen rechts in een rechts land: het zal ons worden gepresenteerd als een wezenlijke keuze. We mogen hopen op meer, maar ik reken er niet op.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft op woensdag en zaterdag een column voor Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden