Plus Column

Hoe zou Cruijff zich in het huidige voetbal gemanifesteerd hebben?

Ellen Dikker Beeld Wolff

Ik blader terug in mijn agenda naar 24 maart 2016. Er staan twee dingen. 7.30 uur 'Schiphol'. Mijn zoontje mocht mee naar een toernooi in Italië en ik moest hem 's morgens vroeg brengen. En dan: 14.00 uur 'Cruijff overleden'. Dat ik dat in mijn agenda heb geschreven. Het verbaast me.

Ik schrijf nooit sterfgevallen in mijn agenda. David Bowie, Prince, Leonard Cohen, Muhammad Ali en Peter van Straaten staan allemaal niet in mijn agenda.

Misschien komt het doordat het me de rest van de dag zo bezighield. Ik checkte om de haverklap allerlei nieuwssites voor meer ­informatie. Luisterde naar reacties op de ­radio. Zat de hele avond voor de buis om alle herdenkingsprogramma's te zien. Een gedenkwaardig eerbetoon vol indrukwekkend beeldmateriaal en prachtige anekdotes over De Legende.

Cruijff als jochie in zwart-wit, Cruijff in de mist, Cruijff als leidersfiguur, Cruijff in een heel lelijk tenue van Feyenoord, Cruijff juichend met een sprongetje en één arm in de lucht, Cruijff als trainer, rebel, orakel, familyman, deskundige, maar vooral als buitenaards goede voetballer.

Ik appte mijn zoontje of hij het nieuws al had gehoord. Dat had hij. In de bus op weg naar een Italiaans hotel. De teamleider had het meegedeeld, zichtbaar geëmotioneerd. Hij had Cruijff nog gekend.

Iedereen in de bus was stil geworden. De jongens wisten wat Cruijff voor Ajax had betekend. Het hele toernooi speelden de jongens met zwarte rouwbanden en voor elke wedstrijd werd een minuut stilte gehouden. De jongens van AS Roma, PSG en AC Milan zouden weten dat de grootste voetballer aller tijden van hun club kwam.

Eenmaal terug in Nederland liet ik mijn zoontje kijken naar de beelden die ik voor hem had opgenomen. Het maakte diepe indruk.

Als ik hem nu, negen maanden later, vraag wat hij zich van Cruijff herinnert, zegt hij: "Ongelooflijk mam, die acties van hem... Hij staat bij de cornervlag met z'n rug naar de goal. Dan wipt hij de bal op en schiet hem over z'n hoofd de zestien meter in. Dat soort dingen zie je nu echt niemand doen."

Ik denk aan dat saaie EK van afgelopen ­zomer en vraag me af hoe Cruijff zich in het huidige voetbal gemanifesteerd zou hebben. Nu voetbal een soort wetenschap is geworden vol systemen en structuren. Nu voeding, krachttraining en tactische discipline zo belangrijk zijn geworden. Zou die eigenwijze Cruijff, met dat sprieterige lijf, rokend, onorthodox en onvoorspelbaar, zich aangepast hebben?

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden