Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Hoe we op het Griekse eiland Kos beschoten werden

Plus Theodor Holman

We vertelden elkaar de Vreselijkste Vakantieverhalen. Ik vertelde hoe we op het Griekse eiland Kos beschoten werden.

Augustus 1982. Mijn nieuwe vriendin en ik wilden elkaar op Kos beter leren kennen. We huurden fietsen en gingen de heuvels in. Opeens klonk een schot en zag ik op tien meter van ons af een kogel in een rots slaan. Daarna weer een schot!

“Stap van je fiets af en ga op de grond liggen!” riep ik.

Er klonk opnieuw een schot dat ik ergens hoorde inslaan. Ik kroop naar mijn vriendin die begon te huilen.

“Blijf maar rustig,” zei ik zo mannelijk mogelijk.

Ik hoorde een auto aankomen en even later waren we omringd door Griekse militairen die absoluut niet vriendelijk waren. J. en ik moesten zitten. We deden onze handen omhoog. Er werd iets geschreeuwd en ik kon ze niet verstaan.

“Ik ben bang verkracht te worden,” zei J. “What she say, what she say?” vroeg de leider. Ik zocht naar een adequate Engelse vertaling van het woord verkracht en kwam toen op: “She’s afraid.” Nergens zag ik een glimlach.

We mochten opeens staan en pas toen vroegen ze wat we daar deden. Ik legde het keurig uit. Een man die ik maar de commandant noem, trapte ­tegen onze huurfietsen en wilde onze rugzakjes. Hij keek erin en gaf ze aan een onderofficier. De commandant vroeg iets, wat ik weer niet verstond en besloot toen de Engelse taal te verlaten en in het Grieks verder te gaan. “Stratiotikí ­periochí.” Ik snapte er niets van.

Toen zei de onderofficier: “This is for us.” Ik begreep dat we ons in een militaire zone bevonden. Zagen ze niet dat wij twee verliefde mensen waren en geen vijandelijke mogendheid? Wij moesten met onze fietsen in de vrachtauto plaatsnemen, tussen de andere militairen, een rit door de hel van een half uur.

Ik hoorde constant: “Theodor, die man naast me wrijft over mijn been!” “Theodor, hij drukt zich nu tegen mij aan.” “We moeten constant met elkaar in gesprek blijven,” zei ik. “Silence!” werd ons bevolen.

Opeens stond de vracht­wagen stil en werden we vrijgelaten.

Maar voordat we weg mochten fietsen, moesten we even kijken naar de commandant die een vogel uit de lucht schoot. Ik zag het beest nietsvermoedend vliegen en opeens neerstorten.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden