Plus

Hoe ouder de kinderen, hoe groter de spanningen langs de lijn

Ellen Dikker Beeld Wolff

Dat voetbal is een raar wereldje. Ik probeer er ontspannen in te staan, maar de gemoederen raken snel verhit. Ik heb eens van een teamleider gehoord dat het in de onderbouw nog wel meevalt. Daar hebben de ouders het nog best gezellig.

Maar hoe ouder de kinderen worden, hoe groter de spanningen langs de lijn. Bekvechten, knokpartijtjes, hij had het allemaal meegemaakt. Dat heeft waarschijnlijk alles te maken met het naderen van de 16, de leeftijd waarop jongens een contract kunnen krijgen.

Wij staan op het punt de onderbouw te ­verlaten. Ik ben dus benieuwd wat me te wachten staat. Maar ik ben wel al wat gewend hoor. Verhitte types kom je op alle niveaus tegen.

Op de amateurclub waren er al ouders die er alles voor over hadden om hun kind bij een profclub te krijgen. Ik ken jongetjes die van hun ouders elk jaar naar een andere club moesten. Stad en land werd afgelopen, altijd leurend met die jongens bij voetbalacademy's en talentendagen.

Drie hoogblonde moeders spanden de kroon. Hun zoontjes liepen net als mijn jongen stage bij Ajax. Hun missie was duidelijk. "De mijne heb het druk hoor. Dinsdag hier trainen, zondag de AZ voetbalschool en volgende week mag hij bij Feyenoord stage lopen."

Waarop een ander overtroefde: "O, en mocht hij niet naar PSV dan? Daar is die van mij al twee keer geweest. PSV is het beste, want daar mag hij sowieso drie jaar blijven."

Deze moeders stortten zich volledig op de 'carrière' van hun kinderen. Ze waren er altijd. En ze wisten alles. Van ieder kind dat daar rondliep.

"Die met die X-benen is hier nou al voor de derde keer. Die gaan ze echt niet nemen. Met die benen." "En die stevige daar heeft astma. Dus die kan het ook wel vergeten." Er werd keihard afgevinkt.

Toen ik de training een keer gemist had, informeerde ik bij de dames hoe mijn zoontje had gespeeld. "Nou, het ging wel ietsje beter," zei de één.

Ik reageerde verbaasd: "Hoezo, ietsje beter?" "Nou ja," zei de ander, "hij komt er niet echt aan te pas toch?"

"Schattig hoor, zo'n kleintje," maakte de laatste af, "maar Ajax is toch echt een maatje te groot voor hem."

De rest van de stagetrainingen bleef ik uit de buurt van deze tijgermama's. Maar toen alleen mijn zoontje werd aangenomen, kwam de tijgermama ook eventjes in mij naar boven. Heel zachtjes gromde ik van ­genoegdoening.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden