Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Hoe moet dat straks in de herfst zonder ons rode boompje?

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Eerst was het me niet opgevallen.

Maar toen ik er een paar keer voorbij was gefietst, knaagde er iets.

Alsof er met het landschap was geknoeid.

Nadere inspectie bracht aan het licht waar het om ging. Meteen na de lantaarnpaal, vlak bij de Jaap Edenbaan, moest er een boom komen. Maar die boom stond er niet meer. Alleen de kort boven het gras afgezaagde voet.

Ik kon de jaarringen tellen.

Wie had mijn boom vermoord?

Ik voelde me even Idéfix, het hondje van Obelix, die er niet tegen kan dat zijn baasje bomen uit de grond rukt, ook al zitten er Romeinen in. (De Romeinse lusthof, deel 17 in de Asterixreeks.) Ook omdat het hier niet om zomaar een boom ging, maar om ‘het rode boompje’.

Elk jaar maak ik een foto van het boompje en app ik die naar mijn dochters. Het boompje heeft een grote sentimentele waarde. Toen ze nog in de bakfiets pasten en ik ze naar school reed was er laat in het jaar altijd het moment dat het boompje vuurrood kleurde. Het teken dat de herfst echt was begonnen.

We keken ernaar uit. Zou het boompje vandaag…

Later, toen het sentiment van hun vader geen vat meer op hen kreeg, bleef ik uitkijken naar dat verkleuren van de boom, dat maar een dag of wat te zien was. Nog later begon ik ze er toch mee lastig te vallen door ze dus foto’s van het boompje te appen.

Ik ben het een keer vergeten, niet dat de meiden gealarmeerd vroegen waar de foto van het boompje bleef, en dacht dat er rampspoed over de wereld zou komen.

Afgelopen november was het boompje – het was intussen een behoorlijke boom geworden, maar het bleef ‘het rode boompje’ – laat met verkleuren. De natuur die van slag is, concludeerde ik.

‘Kutboom!’ appte Jongste Dochter zeer opstandig.

‘Pardon?’ reageerde ik.

‘Ik wil het rode boompje!’

Een paar dagen later was het zover, en stuurde ik een foto. Ik kreeg hartjes en duimpjes terug. En een kerstboompje.

Het was de laatste foto, blijkt nu.

Ik wist niet wat voor een boom het was. Maar daar ben ik laatst in mijn zoektocht naar de valse christusdoorn achter gekomen. Op de site van de gemeente Amsterdam, en dan specifiek op de map bomen, kun je elke boom in Amsterdam lokaliseren en lezen om welke boom het gaat.

Een moeraseik. In 2010 geplant.

Misschien dat een van de stormen de boom heeft ontwricht. Of een ziekte.

In De Romeinse lusthof gooien Asterix en Obelix magische eikels in de gaten van door de Romeinen gerooide bomen. Er schieten dan meteen bomen op.

Helaas beschik ik niet over magische eikels. De moeraseik krijgt pas na vijftien tot twintig jaar eikels. Zo lang stond het rode boompje er nog niet.

Zoals ik nog steeds de Markthal mis in D. (waar de kans Stevie Ray Vaughan te zien spelen door mijn neus werd geboord omdat de grootgebruiker van drugs en aanverwante zaken met een darmperforatie in een Londens ziekenhuis lag), zo mis ik nu al, ver, ver voor oktober, het rode boompje.

Ik ben benieuwd hoe de dochters reageren op dit nieuws.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden