James Worthy. Beeld Agata Nowicka

Hoe mijn jaar was? Bevrijdend

Plus James Worthy

Ik lig op een bank in een donkere kamer. Achter een bureau zit een man die vraagt hoe mijn jaar was.

“Bevrijdend,” zeg ik, voordat ik mijn ogen sluit.

“Wat bedoel je daarmee?”

“De gulzigheid is weg.”

“Je hebt niet meer zo veel nodig?”

“Ik heb het gevoel dat mijn dromen geen plateauzolen meer dragen. Ik hoef niet meer op mijn tenen te lopen om ze in de ogen te kunnen kijken.”

“Dat klinkt inderdaad bevrijdend.”

“Ik wilde altijd geaccepteerd worden door de mensen die mij niet accepteren. Ik wilde altijd door iedereen leuk gevonden worden. Maar ik vind mezelf niet leuk als ik wil dat iedereen me leuk vindt.”

“Je kunt het oncontroleerbare niet controleren.”

“Dat is wat ik dit jaar heb geleerd. Ik zocht altijd naar hoogtepunten in mijn werk en daardoor vond ik ze niet in het gewone leven. Dat is dit jaar anders.”

“Wat waren de hoogtepunten?”

“De grote of de kleine?”

“Begin maar met de kleine.”

“Ik liep laatst door een buurt waar ik nog nooit was geweest. Ik kende er niemand. Er liep een man op me af. Hij lachte naar me. Dat was een hoogtepunt. Ik vond het zo mooi dat iemand die ik niet kende naar me lachte. En een paar weken geleden had ik een klassenborrel op het Rokin. Ik stond met een paar ouders op de stoep voor het restaurant. We stonden te praten over dingen waar ouders over praten toen ik door een dakloze man werd aangetikt. Ik dacht dat hij om wat kleingeld kwam vragen, maar opeens zei hij dat hij mijn boek had gelezen. Hij had het op een station gevonden en die avond had hij het gelezen. En in de nacht, toen hij het koud had, heeft ie het verbrand om warm te worden. Dat is toch prachtig, man?”

“Ja, maar dat heeft wel met je werk te maken.”

“Touché, dan kom ik met een ander voorbeeld. Voor mijn verjaardag kreeg ik een armband van een vriend. Ik draag nooit armbanden. In het begin was ik boos op hem. Van alle mensen die ik ken, hoort hij me het beste te kennen. Jij bent een vriend, jij hoort me te kennen, zei ik tegen hem. Nee, zei hij, ik ben een echte vriend, ik moet je andere dingen leren kennen. Hij had gelijk.”

“Even iets heel anders hoor, maar kan het zo zijn dat ik je laatst in een bierreclame voorbij zag komen? Ik zat met mijn ex-vrouw in de bioscoop en daar was jouw hoofd opeens.”

Guilty, dat ben ik. Die reclame heeft mijn ogen ook geopend. We schoten die reclame in Boedapest. Het duurde twee dagen. In die twee dagen verdiende ik wat ik met schrijven in een jaar verdien. Ik hou van schrijven hoor, maar kennelijk houdt bier meer van mij.”

“Vind je dat erg?”

“Nee. Ik ben gewoon die gast van die bierreclame die af en toe schrijft.”

“Gewoon een gast met een armband.”

“Exact. Gewoon een gast met een armband. Meer ben ik niet en meer hoef ik niet te worden.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden