Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Hoe je een sinaasappel schilt: mijn vader deed altijd alles één keer voor

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Net toen ik zat na te denken over hoeveel voldoening het geeft om een sinaasappel vlekkeloos van zijn schil te ontdoen, zag ik de bewoner van het verzorgingstehuis hiertegenover.

Het was een bekende.

De Wieger.

De man die vlak voor de ingang minutenlang zacht heen en weer kan bewegen met een minzame uitdrukking op zijn gezicht. Altijd met die bruine tas in een van zijn handen.

Maar nu. Hij zat op een fiets.

Op de bagagedrager. Met beide benen op de grond. Zoals eigenlijk alleen middelbare scholieren zitten. (Met een blikje energiedrank of de telefoon in de hand, of beide, of gewoon lamlendig over het zadel gedrapeerd.)

Een hand, rechts, aan het stuur. In de ander de bruine tas.

Hij bewoog met de fiets heel langzaam steeds een stukje vooruit, en daarna weer terug. Zijn hoofd hield hij schuin, alsof hij luisterde naar zijn fiets.

Mijn vader deed altijd alles één keer voor. Hoe je je veters strikt. Hoe je een band plakt. Hoe je een sinaasappel schilt.

Eerst het overblijfsel van het steeltje uit de schil pulken zodat er een knikkerkuiltje overblijft. Dan met cirkelende bewegingen de sinaasappel tussen je handen laten rollen, zodat de schil los komt te zitten. Niet te snel tevreden zijn. Dan de punt van het mes in het kuiltje zetten en dan een keer rond. Maar pas op! Het mes niet in het vruchtvlees laten verdwijnen, want dan gaat het lekken, hè! Dan, haaks op de eerste cirkel, nog een keer helemaal rond snijden tot de schil in vier gelijke delen is verdeeld.

Ik doe het nog steeds zo.

Ik zag hem niet meer.

De Wieger. Met mijn neus tegen het raam keek ik naar links en naar rechts, maar ik zag hem echt niet meer. Hij zou toch niet zomaar de weg op zijn gegaan? Dat kon toch niet?

Ik ging weer zitten.

Ik ging nog een sinaasappel schillen. En een minuut later lag er op mijn sinaasappelsapvrije bureau een keurig gepelde vrucht. Zo af en toe keek ik uit het raam of ik de Wieger zag.

Om de tijd te doden keek ik op internet, want er zijn overal filmpjes van. Zo ook een instructievideo op de site van Margriet. Met deze voorafgaande tekst: ‘Het schillen van een sinaasappel kan een hels karwei zijn. Denk aan al die spetters die in het rond vliegen, en dan hebben we het nog niet eens over het plakkerige aanrecht als je klaar bent.’

Waarmee gaat Margriet in ’s hemelsnaam de sinaasappel te lijf? Met een zaag?

Dus, ter voorkoming, de Margriet-methode: ‘Snijd beide uiteinden van de sinaasappel, zodat de vrucht op een van de twee uiteinden kan blijven staan.’ (Het uiteinde van iets dat rond is?)

Stop maar. Zo kan ik het ook. Dat is niet schillen, dat is vermoorden. En ze noemen het ook nog een truc. Ammehoela met je truc.

Ik stak een partje sinaasappel in mijn mond en tuurde over mijn laptop naar buiten.

En daar kwam hij aan. De Wieger. Vanaf de kant van net winkelcentrum. Keurig op het fietspad. In een rechte lijn. De bruine tas onder de snelbinders. De tas was voller dan toen hij was weggefietst.

Hij reed de stoep op en stopte voor de ingang van het verzorgingstehuis.

Ik was heel blij en opgelucht dat hij weer thuis was.

En nee, zo te zien zat er geen net sinaasappels in de bruine tas.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden