Lezersbrief

‘Hoe hou ik mijn vrienden tijdens de crisis te vriend?’

Paroollezer Jan van Maanen vindt het ingewikkeld: hoe moet hij omgaan met de verschillende omgangsvormen van zijn vrienden tijdens de coronapandemie? ‘De een kust me op de wangen, de ander verklaart scepticus Willem E. tot reddende engel.’

null Beeld ANP
Beeld ANP

In tijden van crisis is het goed om veel vrienden te hebben, maar soms ook behoorlijk lastig. Ik houd van al mijn vrienden, maar het wordt steeds ingewikkelder te onthouden hoe ik met ieder van hen afzonderlijk moet omgaan, wat ik wel en niet moet zeggen, welk gedrag bij wie gewenst is. De één schudt mijn hand, de ander heeft zichzelf een boeddhistische groet aangemeten, weer een ander kust me vol overtuiging op de wangen en een vierde wil me wel omhelzen, maar wendt het hoofd krampachtig af.

Op Facebook, waar volgens mijn dochter alleen ‘ouderen’ komen, is de diversiteit onder mijn virtuele vrienden zelfs nog groter. Het maakt de vriendschappelijke omgang des te ingewikkelder.

Mondkapjes worden aanbeden (‘Je doet het om de ander te beschermen, Jan!’) of vervloekt met verwijzing naar obscure en minder obscure studies. Sommigen verklaren scepticus Willem E. tot reddende engel. Sommigen gaan naar demonstraties waar zelfs oude omaatjes de wapenstok krijgen – filmpjes daarvan verschijnen dan weer op mijn tijdlijn. Anderen willen heel graag laten zien dat ze dubbel liggen om die zogeheten ‘wappies’, ‘complotgeleerden’ en ‘boreale nazi’s’. Er worden foto’s gepost van oorlogstaferelen op ic’s in Bergamo en van kinderen op Duitse lagere scholen die in aparte hokken moeten zitten.

De één wacht bibberend van bange hoop op een vaccin, de ander rilt bij de gedachte de spuit van de antichrist in zich te krijgen. De één vertrouwt Rutte en de wetenschappers naar wie hij luistert, de ander de wetenschappers waar hij vooral niet naar lijkt te luisteren.

En misschien het meest verwarrend vind ik de vanzelfsprekendheid waarmee veel mensen ervan uitgaan dat een ander er wel hetzelfde over zal denken als zij.

Wanneer ik het standpunt zou kiezen dat de waarheid ook deze keer wel weer in het slaapverwekkende midden zal liggen, blijf ik mij tussen extremen bevinden. Of ik moet geen enkel standpunt innemen, maar ook dan worden gesprekken vaak lastig. Of ik kies wel een kant en huichel dan tegenover de andere dat ik bij hen hoor. Terwijl het enige wat ik wil, is: normaal met iedereen omgaan.

Jan van Maanen, Basel, Zwitserland

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden