Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Hoe fijn zou het zijn als hij zijn gezin zou kunnen downloaden

PlusBabs Gons

Op de een of andere manier eindigen loodgieters, monteurs en installateurs regelmatig met hun verhalen aan mijn keukentafel. Zo kwam er een tijd geleden een man kijken of mijn huis wel lastig genoeg was voor inbrekers, een man die alles wist van veiligheid. Na een grondige inspectie waarbij hij de ramen bekeek, aan sponningen trok, zijn vinger in stopverf stak en sloten bestudeerde, bood ik hem uit beleefdheid een kop thee aan. Gelijk pakte hij een stoel en ging zitten.

Het valt heel erg mee, was zijn conclusie. Inbreken was hier niet zo makkelijk. Behalve met een kind dan, ging hij door, want die namen ze tegenwoordig vaak mee. Die duwden ze dan door kleine raampjes. Laatst, wist hij te vertellen, was hij bij een vrouw geweest bij wie was ingebroken. Ze was thuisgekomen, had de deur opengedaan en toen liep er een kind naar buiten. Maar dat kan mij dus niet echt gebeuren, vervolgde hij, want ik heb geen kleine raampjes waar kinderen doorheen passen.

Vervolgens bleef het gesprek op zijn kinderen hangen, die hij niet meer ziet sinds zijn recente scheiding. De scheiding die hij niet wilde, maar zij wel want ze waren uit elkaar gegroeid door de Playstation, waar zij bijna de hele dag op zat en nauwelijks nog van opkeek. De kinderen waren eigenlijk ook voornamelijk nog bezig in een digitale wereld en nu had hij niks meer. Ik schonk nog wat thee bij. Hij had alles achtergelaten behalve het bed, dat had hij in tweeën gezaagd. Het was tenslotte een matras van twaalfhonderd euro en hij had geen geld gehad voor een nieuw bed, het ging allemaal naar de alimentatie, dus had hij zijn helft meegenomen.

De man bedankte me voor de thee en vertrok. Pas toen hij al weg was, zag ik dat hij zijn tablet had laten liggen, waar ik een handtekening op had moeten zetten als bewijs van zijn werkbezoek. Ik bedacht hoe fijn het zou zijn als hij zijn gezin zou kunnen downloaden. Gewoon de juiste inloggegevens achterhalen, wachtwoord invoeren en dan hupsakee, daar verschenen vrouw en kinderen. Of zichzelf uploaden in hun wereld. Misschien is dat de manier om ze terug te krijgen, of beter gezegd, ze weer te vinden.

Ik keek nog even naar het achtergebleven beeld van deze man in zijn afgezaagde bed toen hij alweer voor me stond.

“Tablet vergeten,” hijgde hij. En of hij nog even naar het toilet mocht want zijn volgende stop was Osdorp.

“Tuurlijk,” zei ik. Zeven minuten later verliet hij zichtbaar opgelucht mijn redelijk veilige huis.

Ik pakte mijn eigen tablet en downloadde mijn eigen nageslacht voor het avondeten.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden