Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Hoe erg is nou eigenlijk ‘het nieuwe normaal’?

PlusMarcel Levi

Met horten en stoten wordt Europa wakker uit de winterslaap van de lockdown. Het heeft alles bij elkaar maar een maandje of vier geduurd maar voelde veel langer. Ongelooflijk dat ongeveer 120 dagen cooling down van onze samenleving zo veel gevolgen kan hebben.

Onze economie, die gebaseerd is op decennialang ontwikkelen, investeren, plannen en marktwerking, is klaarblijkelijk zo fragiel dat enkele weekjes ellende voldoende zijn om duizenden bedrijfjes aan de rand van de afgrond te brengen (of eroverheen te duwen) en tienduizenden mensen werkloos te maken. Als het bedrijfsleven als een kaartenhuis in elkaar stort bij de eerste de beste schok, was het kennelijk om te beginnen al niet zo’n stevig bouwwerk.

Daarnaast lezen we huilerige interviews in de kranten en op televisie van jonge mensen die menen dat hun studententijd aan gruzelementen ligt en hun toekomst volledig waardeloos is geworden. Is al dat drama terecht bij een crisis die tot nu toe niet veel langer heeft geduurd dan vijftien weken?

Over de mensen die echt hebben geleden onder de sociale isolatie, zoals ouderen of mensen met een slechte lichamelijke of mentale gezondheid, zie je inmiddels niet veel meer in de media. Terwijl voor hen het opheffen van de lockdown maar zeer gedeeltelijk reden voor vreugde is, want de dreiging van het coronavirus (of tenminste de angst daarvoor) is de komende weken voor deze groep nog steeds reëel. Voor het opbrengen van medelijden of solidariteit is vier maanden kennelijk ook een lange periode.

Natuurlijk zijn er ook heel veel positieve kanten aan de afgelopen weken. Meer tijd voor familie thuis, geen files, geen noodzaak je in de hijgende en krijsende zaterdagmassa van Ikea te storten of op zondag met honderdduizend anderen de koopzondag te vieren, volop ruimte voor natuur en vogels en lekker fietsen in de buurt in plaats van zinloze en goedkope slenterweekendjes in Praag en Porto. Hoe erg is nou eigenlijk ‘het nieuwe normaal’?

Het is welbeschouwd tamelijk prettig als mensen met een achterstallige persoonlijke hygiëne een beetje afstand moeten houden in de rij voor de kassa. En hoewel ik geen liefhebber ben van mondkapjes, is het echt een verbetering in de omgang met mensen met fermenterend tandvlees. Het wachten is op gezichtbedekkers met geluidsdempers voor de telefoonschreeuwers in de trein. En godzijdank zijn onechte maar wel altijd natte zoenen of kleffe omhelzingen van mensen die je nauwelijks kent dankzij de 1,5 meter van Rutte maatschappelijk onacceptabel geworden.

Mensen zijn sociale wezens, dus voor de meesten van ons is het opheffen van de beperkende maatregelen een opluchting. Maar laten we ons alsjeblieft dit zo lang mogelijk blijven herinneren: de leermomentjes en positieve kanten van het leven in een vriendelijk borrelende samenleving in plaats van een continue hogedrukpan.

Marcel Levi is Ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden