Marcel LeviBeeld Artur Krynicki

Hoe erg is het als de economie terugkeert naar 2002?

PlusMarcel Levi

Vette koppen in Britse kranten berichten over de duikeling van de economie door de coronacrisis. Een ‘ongekende’ economische krimp brengt het land in één klap terug naar het begin van deze eeuw. In andere Europese landen is het beeld ongeveer hetzelfde. Opgewonden tv-verslaggevers spreken van de grootste economische ramp in de geschiedenis.

Diezelfde geagiteerde journalisten rapporteerden trouwens eerder over de ‘ongekende’ koersval op de aandelenbeurzen bij het begin van de coronamaanden, maar vergaten de afgelopen weken te berichten dat de waarde van de aandelen stilletjes alweer aardig in de buurt is van de pre-covidstand.

Hoe erg is het eigenlijk als de economie terugkeert naar het peil van achttien jaar geleden? Ik herinner me toch goed dat we in het jaar 2002 ook niet in lemen hutjes woonden en op koolzaad moesten kauwen. Het was eigenlijk een prima tijd, waarin we in redelijke welvaart leefden in een stukken minder overgekookte wereld. Minder onaangename scheldpartijen via Twitter en Facebook. Minder idiote ramsjvluchten en daardoor minder pulptoerisme in Europese hoofdsteden. Nog geen elektrische fietsen (voor 70-plussers minstens zo gevaarlijk als een coronavirus). En ongeveer identieke afleveringen van Goede Tijden, Slechte Tijden op televisie. In 2002 konden we ons opwinden over de terugkeer van FC Zwolle in de eredivisie en de komische kabinetten-Balkenende met de Lijst Pim Fortuyn.

Hoe vaak krijg je eigenlijk de kans de klok een kleine twintig jaar terug te draaien? Zouden we met de kennis van nu indertijd niet veel wijzere beslissingen hebben genomen? We waren vast eerder begonnen met de bescherming van ons milieu. Ook hadden we ongetwijfeld eerder raciale ongelijkheid in loopbaankansen en gezondheid (jawel, ook in Nederland) serieus genomen. En hadden we voordelen van de digitale revolutie wat eerlijker verdeeld over alle kinderen, rijk én arm.

Of we hadden onze intensive care en ziekenhuisbedden meer laten meegroeien met een oudere bevolking en een groter inwonertal, zodat we ook wat beter bestand waren geweest tegen pieken van een virusepidemie. Of op zijn minst een adequate verpleeghuiszorg intact gelaten.

Waarschijnlijk hadden we met alles wat we hebben geleerd in de afgelopen twintig jaar wat minder vertrouwd op ‘de markt’ en wat meer ingezet op publieke voorzieningen, gebaseerd op solidariteit.

Kortom, het is zo gek nog niet economisch een flink aantal jaren terug in de tijd te gaan. Natuurlijk is het voor mensen rampzalig als ze hun baan verliezen, maar misschien is dat voor sommigen ook een moment om eens na te denken over wat voor soort werk ze eigenlijk willen doen. Is al die extreem irritante telemarketing (“Een héle goede morgen…”) nou echt zo bevredigend? Een switch naar een functie in de zorgsector is misschien zo gek nog niet en geeft waarschijnlijk meer voldoening.

Er zijn volop vacatures.

Marcel Levi is Ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Reageren? m.levi@parool.nl.

 
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden