PlusPunten en komma's

Hoe een uur met Desmond Tutu in Amsterdam een heel klein uurtje werd

In de rubriek Punten en komma’s vertellen we waarom we dingen in de krant schrijven zoals we ze schrijven. Vragen? puntkomma@parool.nl

Maxime Smit

Een journalist is een beetje een goochelaar, maar dan met woorden. Zoals een goochelaar niet moet vertellen hoe zijn truc werkt, zo wil een journalist niet altijd precies vertellen hoe zijn verhaal een verhaal is geworden. Dat neemt de romantiek weg.

Uw Punten en komma’s-verslaggever moest daaraan denken bij het overlijden van Desmond Tutu in december. Als jonge verslaggever bij deze krant heeft ondergetekende de eer gehad om Tutu in 2014 te ontmoeten én te interviewen. Die mededeling maakt altijd veel indruk op partijtjes, maar wat ik er nooit bij vertel, is dat de ontmoeting een rommeltje was.

Dat ging zo. De aartsbisschop was een dag in Amsterdam ter ere van een promotie in zijn naam. Het Parool mocht hem een half uur interviewen. In de krant van de volgende dag waren twee hele pagina’s gereserveerd voor dit gesprek.

Een half uur is een lange tijd met een van de beroemdste mensen op aarde, maar het is ook weer niet zó lang als je bedenkt dat in dat halve uur ook nog een portretfoto voor bij het stuk moet worden gemaakt – zo’n fotosessie duurt algauw een kwartier.

Om meer tijd te creëren had ik met het Algemeen Dagblad, dat ook een half uur had, afgesproken dat we het gesprek samen zouden doen. De aartsbisschop hoefde dan maar één keer op de foto, want de foto zouden we delen, we konden elkaar helpen met voorbereiden én we hadden ineens een uur de tijd in plaats van ieder een half uur. Wat een rijkdom!

Eerst even rusten

Het liep anders. Het programma voorafgaand aan het interview liep uit, waardoor de interviewtijd korter werd. Ook schoof de organisatie ineens – onaangekondigd – een studentenblad aan bij ons zorgvuldig voorbereide interview. Toen de aartsbisschop eenmaal arriveerde, zei hij dat hij eerst een half uur ging rusten. We gaven hem geen ongelijk – hij was toen 82 – maar we werden wel steeds zenuwachtiger van die twee angstaanjagend lege pagina’s die we nog moesten vullen met ons ‘diepte-interview’.

Van het gesprek zelf herinner ik me dat Tutu serieus en goedlachs tegelijk was, maar ook dat hij er ineens klaar mee was. ‘Done!’ riep hij en stond op en vertrok. De foto is gauw nog op de parkeerplaats genomen. Van het oorspronkelijke uur was weinig overgebleven. “Hij is niet erg stuurbaar,” lees ik in het interview terug bij monde van de organisatie.

Ik weet nog dat ik me na afloop afvroeg hoe ik hier ooit een lang stuk van ging maken. Dat dat toch is gelukt, is mede te danken aan veel sfeerbeschrijving en een paginagrote foto. Een toch nog geslaagd verhaal dus en een mooie herinnering, maar wel een waarvan vooral het gegoochel me is bijgebleven en niet zozeer de magie.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden