Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Hoe dommer een goeroe is, hoe meer mensen hij aantrekt

PlusTheodor Holman

Ik ben in een Italiaans landhuis in Umbrië. Als ik uit het raam kijk, zie ik in de verte een nog groter castello. Daar woont hij met zijn volgelingen. Het is een echte goeroe (baard, rare kleren en veel jonge vrouwen) en hij heet Alberto. De Italiaanse televisie is bij hem op bezoek geweest omdat hij, net als de moderne Nederlandse goeroes, meent dat corona maar een influenza is, de 1,5 meter­regel naar het rijk der fabelen verwezen moet worden en een nieuw vaccin meer doden zal veroorzaken dan het mensen zal redden.

De Italiaanse Willem Engel. Als de volge­lingen van Willem Engel en van deze Alberto corona krijgen en komen te over­lijden, vind ik dat de goeroes Engel en Alberto wegens moord in het cachot moeten. Dit terzijde.

“Lydia zei gisteravond opeens tegen me, misschien heeft Alberto wel een punt. We zijn buren. Ze praat veel met hem, of beter: hij praat veel met haar.”

Het is mijn gastheer die mij naar het castello ziet staren.

“Hoe dommer een goeroe is, hoe meer mensen hij aantrekt,” onderwijs ik. “Een goeroe doet of hij mensen wil redden, maar zijn volgelingen willen hém juist redden. Ze hebben medelijden met hem. Ze vinden hem zielig en ze hopen dat hij misschien ooit gelijk krijgt. Maar op het moment dat hij dat krijgt, zal hij nog grotesker worden. Hij voedt constant het medelijden dat mensen met hem moeten hebben.”

“Ik kan je niet volgen, maar misschien heb je gelijk,” zegt mijn gastheer.

“Dat is precies wat een goeroe ook doet. Vaag lullen.”

Mijn gastheer haalt zijn schouders op.

“Lydia volgt al die rare sites en zegt ook: ‘Ik weet wel dat wetenschap iets anders is dan een mening, maar wetenschap is wel altijd gedateerd. Het kan best zijn dat Albert intuïtief dingen weet die de wetenschap pas over een paar jaar kan weten.’”

Wat mijn gastheer suggereert, is dat hij geen huwelijk meer heeft, maar ook niet wil dat ze naar die engerd van een buurman gaat. Hij vervolgt: “Lydia draagt al geen mondkapjes meer. En 1,5 meter…”

“Je moet bij haar weg. Ze is gevaarlijk voor jou!”

Ik schrik van mijn woorden, omdat ik opeens paniek in zijn ogen zie.

“Dat kan toch niet, Theodor. Ik zit tot mijn dood aan haar vast. Dat is toch zo op onze leeftijd?”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden