Patrick Meershoek Beeld Artur Krynicki

Hijgend hert, der jacht ontkomen

Plus Patrick Meershoek

Onbetrouwbare beesten zijn het, die damherten. In elk geval de exemplaren in de Amsterdamse Waterleidingduinen, waar door alle betrokken partijen toch duidelijke afspraken waren gemaakt over het terugbrengen van de populatie tot aanvaardbare proporties.

Uit de nieuwste tellingen blijkt dat de groep toch weer licht is gegroeid, ondanks het schieten van duizenden dieren in de voorbije jaren. De natuur schiet terug en niet met losse flodders: het hijgend hert, der jacht ontkomen, beklimt meteen weer een leuke hinde.

Dat maakt van het beheer van de groep dweilen met de kraan open. Om een reductie van zeshonderd herten te bewerkstelligen, zijn in de afgelopen drie jaar ruim vijfduizend dieren geschoten. De populatie slonk in deze periode van 4000 dieren naar 3300.

Het zijn pijnlijke cijfers, ook voor de jagers van Waternet die deze zware klus moeten klaren. Ik heb de mannen eerder aan het werk gezien en ik was onder de indruk van de rust en het respect waarmee zij het beleid van de bestuurders uitvoerden.

Ook voor de herten is het slecht nieuws. De moeizame vorderingen betekenen dat er nog jaren flink zal moeten worden geschoten voor het streefgetal van achthonderd dieren zal zijn bereikt. Uit de losse pols berekend: misschien wel tienduizend dode dieren.

Wat een slachtpartij. En dat in opdracht van een stadsbestuur dat zich in woord en daad sterk maakt voor de natuur. Een levende kerststal met vier mottige schapen en een oude ezel is verboden in Amsterdam, maar ondertussen sneuvelen in de duinen de gezonde herten bij bosjes.

Ik weet: het is te simpel gedacht. Amsterdam stemde in met de jacht na lang aandringen van de buurgemeenten van het waterwingebied, waar de herten hongerig door de straten trokken op zoek naar eetbaar groen in plantsoenen en privétuinen.

Omdat ook uit het natuurgebied klachten kwamen over de groei van het aantal grasmaaiers met gewei, nam het stadsbestuur afscheid van een principe dat sinds de jaren tachtig van kracht was: op Amsterdams grondgebied worden geen dieren geschoten.

Grondlegger van dat besluit was de in 2008 overleden Clovis Cnoop Koopmans, rechter, dierenbeschermer en raadslid voor de PvdA. Hij vond dat de mens zich zo min mogelijk met de natuur moet bemoeien, omdat de natuur meer verstand heeft van de natuur dan de mens.

Was dat een naïeve gedachte? Zijn jachtverbod droeg eraan bij dat de populatie damherten in de duinen onstuimig kon groeien. Cnoop Koopmans rekende erop dat na verloop van tijd vanzelf een natuurlijk evenwicht zou ontstaan.

Of hij gelijk had, zullen we niet weten. Het besluit om de groep met het geweer te decimeren, betekent waarschijnlijk dat niet meer kan worden gestopt met het schieten van dieren. Dat is misschien een oplossing, maar zeker ook een probleem.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden