Plus Column

Hij ziet zich er al zitten, met een hengel aan de rivieroever

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Copyshops zijn vreemde plekken. Het ziet er daar uit alsof ze elk moment de boel kunnen opdoeken. Overal dozen, vochtplekken op het plafond, een groezelig tapijt vol koffievlekken. Ik heb ook altijd het gevoel dat je er niet mag praten, het enige geluid komt van het gebrom van de gigantische apparaten.

Dan heb ik het nog niet over de mensen die er werken: van die gesjeesde types met een wietverslaving. En levensmoe, dat ook. Alles aan hun uiterlijk - de grauwe gezichten, het vette haar dat sinds de invoering van de euro geen kappersschaar meer heeft gezien, de ongewassen truien - zegt dat ze het hebben opgegeven.

Zoals in copyshop Felix op de Oudezijds Voorburgwal, waar ik als student mijn papers en scripties liet printen. Het stond er blauw van de rook, overal asbakken die nooit geleegd werden en aan de muren A4'tjes voor kamerverhuur. Je deed je bestelling en het enige wat de dikke kerel met nicotinevingers zei: "Kwartiertje."

Maar in de zaak waar ik van de week was, ging het heel anders. De eigenaar, een Surinaamse Amsterdammer met een kale kop en lekker veel goud om zijn nek, begon te lachen toen ik hem mijn FunX-usb-stick overhandigde. Hij luistert ook vaak naar de radiozender, maar niet in de zaak - niet alle klanten houden van die muziek.

Ik had opgevangen dat hij zou verhuizen, zei ik. Dat klopte. Toen ik vroeg waarheen, zei hij: "Mijn eigen land." Hij bedoelde Suriname. "Toch niet door Wilders?" vroeg ik. Nee, dat was niet het geval. Maar hij was het leven wel zat hier. "Het leven hier is alleen maar werken."

Vijfentwintig jaar geleden kwam hij naar Nederland. Hij had in Suriname een goede baan als verpleger, maar door de staatsgreep van Desi Bouterse in 1980 voelde hij zich, net als veel andere succesvolle landgenoten, gedwongen het land te verlaten.

In Nederland had hij een succesvolle business opgebouwd; met nog drie anderen was hij eigenaar van twee grote kopieerwinkels. En hij had twee kinderen en een vrouw. Maar sinds de scheiding begon het te kriebelen. Suriname.

Het huis van zijn familie ligt in het zuidwesten van Suriname, dicht bij de grens met Brazilië en Guyana. Veel geld heb je daar niet nodig. Er is altijd eten, want de natuur is overal om je heen. Hij ziet zich er al zitten, met een hengel aan de rivieroever.

Toch wil hij pas over drie jaar definitief vertrekken. Hij wil zich voorbereiden en toch nog wat meer sparen - zo Hollands is hij ook wel weer.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden