Plus Column

Hij zat ineens met Krul en Klaassen op de fiets

Ellen Dikker Beeld Wolff

Als je bij De Toekomst aankomt, hangen er vaak wat spotters voor het hek. Vaders met zonen, een paar studenten of zelfs stellen van middelbare leeftijd wachten geduldig op de sterren van het eerste elftal.

Eenmaal gespot, schieten ze elkaar aan en vliegen ze als bijen op de honing af. Hopend op een handtekening of nog beter: een selfie met de voetballer.

Mijn zoontje traint op vaste tijden en dan is het afwachten of de auto's van de jongens van het eerste er staan. Soms staan er een paar, soms niet één en dan ineens is het ­volle bak. Niet dat de profs en jeugd elkaar dan vaak tegen het lijf lopen. Ze scheren langs elkaar heen.

Het eerste traint op een omheind veld, heeft een eigen kleedkamer en is zelden tot nooit in de kantine te vinden. Een enkel keertje bumpen ze tegen een van hun helden op. Dan doen ze alsof ze dat heel gewoon vinden.

Ze lopen immers in hetzelfde trainingspak. Maar ondertussen. Reken maar dat die hartjes sneller beginnen te kloppen als ze een glimp van hun idool opvangen.

Moet je je voorstellen dat je ineens met ALLE spelers van het eerste in dezelfde ruimte bent. Om daar SAMEN met hen te trainen.

Mijn zoontje kreeg bijna een hartverzakking op z'n fietsje. Terwijl de rest van zijn team buiten een wedstrijd speelde, moest hij in de fitnessruimte een herstelprogramma volgen vanwege een lichte hersenschudding.

Kwartiertje steppen, kwartiertje fietsen... Hij begon het net heel saai te vinden, toen ineens het voltallige eerste elftal binnendruppelde. Dat trainde laat vanwege de wedstrijd tegen Panathinaikos en startte met een warming-up in de fitness. Zat hij ineens tussen Klaassen en Krul op de fiets.

"Ik heb echt lang met ze gepraat mam. Vooral met Davy Klaassen. Die vroeg op ­welke positie ik speel. En wat voor blessure ik heb. En toen vroeg hij naar mijn favoriete speler."

"En wat heb je gezegd?"

"Ik zei: Younes. Maar ik vind u ook heel goed. En toen zei hij tegen Krul dat ik een aanstormend talent ben. En Krul is gróót mam, niet normaal. Dat is echt een beest. En Ziyech heb ik gedag gezegd en Dolberg was er ook. Maar die zei niks, maar dat komt vast omdat hij nog niet zo goed Nederlands kan."

We lopen langs de spotters voor het hek. En ik realiseer me opnieuw hoe bevoorrecht mijn zoontje is.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Reageren? e.dikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden