Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Hij zat er net iets te zelfgenoegzaam bij achter zijn kop koffie

PlusMaarten Moll

Op het terras van café Marcella aan het Amstelveld zat een forse man met een grote, witte baard.

Hij leek op Frans Timmermans, maar de man zat er net iets te zelfgenoegzaam bij achter zijn kop koffie. Zo’n beetje onderuitgezakt, met zijn vingers trommelend op de stoelleuning, wat hem iets onuitstaanbaars gaf.

Tegenover de man een vrouw die van adoratie bijna onzichtbaar was. Ze roerde al minuten in haar koffie, ademloos luisterend.

“Dat kon natuurlijk niet,” zei de man, “maar ik bleef eerst even kijken hoe ze het bijna verprutsten.”

Hij nam een slok koffie. Op een aanstellerige manier.

“Toen moesten ze het mij wel vragen.”

De vrouw roerde maar door.

“Ik zag dat ze de smoor inhadden, dus ik liet ze nog even wachten.”

Hemingway. De man leek op Hemingway, maar dan wel op een Hemingway die als vijfde of zesde was geëindigd in een Hemingway lookalike-wedstrijd.

Want hij zag er niet uit alsof hij net zonder hulp een marlijn uit zee had gevist.

En hij droeg ook geen kabeltrui, maar een wit overhemd dat er heel duur uitzag. Met een stropdas in de kleur blauw die alleen de onaanraakbaren durven te dragen.

“Willemsen stikte bijna van woede. De lul.”

Hij nam nog een slok koffie en zette daarna het kopje overdreven netjes op het schoteltje. Draaide het oortje naar rechts.

“En toen ik ze uitlegde waar het aan schortte, zag ik ze nog kwader worden, haha. Mensen denken veel te ingewikkeld. Eenvoud, daar gaat het om.”

De man pakte een sigarenkoker van het tafeltje. Er kwam een niet al te bescheiden exemplaar uit.

“Hè, mijn knippertje vergeten. Zullen ze hier wel niet hebben, toch?”

De vrouw maakte geen aanstalten op te staan.

“Nou ja,” zei de man en hij stak met een gevaarte zijn sigaar aan. Trok, blies uit. Ook een niet te bescheiden rookwolk.

De vrouw begon meteen te hoesten.

Hemingway 6 doofde zijn sigaar met beheerste, kleine gebaren, wat hem toch iets sympathieks gaf.

Hij keek nog even met spijt naar de sigaar en borg haar weer op in de koker.

Het bleef een tijdje stil aan het tafeltje.

“Zeg, staat hier nog iets eetbaars op de kaart?”

De vrouw gaf hem haar koekje.

“Heb jij niet voor Willemsen gewerkt?” vroeg hij.

De vrouw haalde haar schouders op.

“Het blijft een lul natuurlijk.”

De man beet een stuk van het koekje af. Dat had Hemingway vast heel anders gedaan, als hij al koekjes at.

Er vielen kruimels op het zijn overhemd. De vrouw zei er niets van. Ze keek voor het eerst even weg van de man.

Wie leest nog Hemingway?

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden