James Worthy. Beeld Agata Nowicka

Hij wilde haar zo mooi mogelijk verliezen

Plus James Worthy

Hij heeft twee ballonnen gevuld met de zwartste verf die hij kon vinden en nu staat hij voor de bruidswinkel. Ze is met haar moeder jurken aan het passen. Hij kijkt door het raam naar binnen. Ze drinken koffie uit hartvormige kopjes en lachen om dingen waar ze normaal niet om zouden lachen.

Hij wil haar wel vergeten, maar het lukt niet. Wat dat betreft is hij jaloers op de paspoppen die in de etalage staan. Die hebben geen hoofd. Dingen zonder hoofd kunnen alles vergeten.

Zijn ex past de derde jurk. Het is een wonderschone jurk, maar haar moeder huilt niet. En een bruidsjurk is pas goed als hij de moeder laat huilen.

Hij kan wel janken. Het is pas twee jaar uit en nu gaat ze trouwen. In september. Hij vindt het allemaal wat snel gaan. Hij is nog aan het zinken en zij stapt in het huwelijksbootje.

Het begon allemaal toen ze een nieuwe eettafel nodig hadden. Zij wilde er gewoon een bij Ikea halen, maar hij zei dat hij nog wel een meubelmaker wist.

De man kwam langs en schetste wat lijnen op de achterkant van een envelop en een maand later zaagde de meubelmaker de poten onder de stoelen vandaan. Zijn vriendin vertelde dat ze verliefd op hem was geworden. En nu gaan ze trouwen.

Hij wil niet om haar vechten, nee, hij wil haar gewoon zo mooi mogelijk verliezen. Straks, als haar moeder huilt, zal hij de winkel binnenstormen en de ballonnen stuk op haar gooien.

Hij kijkt naar de paspoppen. Als ze een hoofd hadden gehad, hadden ze er ongetwijfeld mee geschud. Zijn wraakactie verdient geen schoonheidsprijs, maar dat hoeft ook niet. Hoeveel kwaad ben je bereid te doen in het belang van het goede? Zij sloeg het boek dicht, maar hij zal het dichtmetselen.

De moeder huilt. Ze wrijft de tranen uit haar ogen. Hij weet niet of ze huilt omdat ze van mening is dat haar dochter er fraai uitziet of omdat ze opeens inziet dat ze zelf nooit meer een bruidsjurk zal dragen. Zo zijn mensen. Ze denken alleen maar aan zichzelf, terwijl ze doen alsof ze alleen maar aan anderen denken.

Hij trekt de deur open en rent op haar af. Uit de speakers die aan het plafond hangen, komt muziek van Yann Tiersen. De moeder schreeuwt om de beveiliging, maar er is geen beveiliging. De verkoopster probeert hem tegen te houden, maar zijn brandstof is rancune en haar brandstof is enkel werkgerelateerd. De man smijt de ballonnen tegen zijn ex aan. Een minuut geleden zag ze er nog uit als iemand die ging trouwen, maar nu ziet ze eruit als iemand die op een dalmatiër probeert te lijken.

“Rocky, wat doe jij hier? Dit is een ontiegelijk dure jurk. Waarom doe je dit, mafketel?”

Hij zegt niets, pakt een paspop uit de etalage en rent ermee naar buiten.

“Wil je mij leren om te vergeten?” hijgt hij tegen de pop.

De pop zegt niets terug. Ze past.

Een paar uur later is hij zijn vraag vergeten.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden