James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Hij werd de eerste pompoenmiljardair ter wereld

Column

Het is 08.52 uur. Ik zie eruit alsof ik gedoucht heb, maar ik heb niet gedoucht. Op het schoolplein staat niemand te roken. Iedereen is een goed voorbeeld aan het wezen.

Twee vaders staan met elkaar te praten over wat ze vanavond gaan koken. Ik blijf even naast ze staan, maar loop door als die ene die altijd sportkleding draagt, over zelfgemaakte pasta begint.

Een moeder die mij al sinds het begin van het schooljaar Jake in plaats van James noemt, vraagt of mijn vierjarige zoon zondag 25 november vrij wil houden, omdat haar zoon op die dag zijn verjaardag viert.

Ik zou best een Jake kunnen zijn. Nee, willen zijn. ­Jake klinkt als een avonturier. Een man zonder angsten. Jake heeft een fobie voor fobieën. Hij worstelt met krokodillen en wint staarwedstrijdjes van zilverrug­gorilla's.

Jake poetst zijn tanden met lava en heeft ongetwijfeld geen tijd voor kinderverjaardagen op zondag 25 november. Maar James wel. James schrijft het in zijn agenda en tekent een pakje boven de naam van de jarige.

School. Ik vind het maar lastig. Zo'n drie keer per week denk ik er serieus over na om hem nooit meer naar school te brengen. Dan geef ik hem thuis wel les. Beetje lezen, beetje tekenen, beetje tuinieren en een beetje Engels.

Mijn zoon heeft twee vriendjes en vier vijanden op school. En dat is dus wat hij op school leert. Dat je altijd meer vijanden dan vrienden hebt. Dat er nooit een ­tekort aan rotzakken zal zijn.

Elke zondagochtend probeer ik hem boksles te geven op ons terras, maar hij is meer geïnteresseerd in bloemen en planten. Hij wil tuinman worden. De beste tuinman van de wereld. Zijn vingertjes zijn te groen voor bokshandschoenen.

Een paar weken geleden droomde ik dat ik zijn school in de fik had gestoken. Het was een mooie droom. Op het schoolplein keek ik naar een paar brandende puntenslijpers. Niets brandt zo mooi als een puntenslijper.

Zijn school was opeens weg, dus toen moest ik hem lesgeven. Ik leerde hem lezen, schrijven en pompoenen kweken. Binnen twee weken las hij Wolkers. Binnen een maand schreef hij een gedicht over lege fruitmanden. En zijn pompoenen veroverden Europa. Hij werd de eerste pompoenmiljardair ter wereld.

Hij trouwde met een man of vrouw en werd zo gelukkig dat zijn ­geluk besmettelijk werd. Als hij in je gezicht hoestte, werd je de volgende dag gelukkig wakker.

Het is 14.40 uur. Ik sta op het schoolplein. De school staat er nog. Mijn zoon is dertig meter verderop aan het spelen. Hij ziet me niet. Een van zijn vier vijanden loopt op hem af en duwt hem omver.

Ik wil hem oppakken, hem uitschrijven en van hem de beste tuinman ter ­wereld maken. Hij heeft geen school nodig. Niemand heeft school nodig. Maar iedereen heeft pompoenen nodig.

Mijn zoon krabbelt overeind, veegt het zand van zijn broekspijpen af en trakteert de jongen die hem omver duwde op een puike combinatie. Links, rechts, links, rechterhoek. De moeder van het jongetje rent op me af en zegt dat we zondag 25 november niet meer welkom zijn.

We lopen samen naar huis. Hij eet een krentenbol met boter. Veel boter. Mijn zoon is een Jake. Ik ga door mijn knieën en vraag of hij even in mijn gezicht wil hoesten.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden