Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Hij was ‘uitgeleefd’ en wachtte daarom op de dood

PlusTuğrul Çirakoğlu

Iedere zaterdag staan mijn vrouw en ik vroeg op voor de wekelijkse grote schoonmaak. Hierna doen we onze vaste ronde langs de ­verschillende superettes, marktkramen en delicatessenwinkels voor onze wekelijkse inkopen. Bij thuiskomst koken we uitgebreid. We brengen de avond samen op de bank door met een warme kop kruidenthee en onze favoriete snacks.

Meestal lukt het me aardig om werk en privé gescheiden te houden. Toch is er ieder weekend één klant in het bijzonder aan wie ik altijd moet denken.

Na onze boodschappenronde passeren mijn vrouw en ik op weg naar huis een appartementencomplex waar ik in het verleden een opdracht heb uitgevoerd. Het complex bestaat voornamelijk uit kleine studiowoningen. Als je door het gebouw loopt, waan je je in een doolhof met lange, donkere gangen. Er heerst een kille stilte en de eenzaamheid is bijna in de lucht te voelen. Af en toe wordt de stilte verbroken door een griezelig geruis.

Een van de bewoners van dit gebouw is een vriendelijke, hoogbejaarde meneer. Hij is nooit getrouwd geweest en heeft geen kinderen. Een bewuste keuze, zegt hij. Hij wilde namelijk reizen en van het leven genieten. Huisje-boompje-beestje had het verwezenlijken van zijn dromen alleen maar in de weg gezeten. Althans, dat was zijn redenatie.

Uit nieuwsgierigheid vroeg ik hem of hij ooit spijt had gehad van zijn keuze om nooit te trouwen. Hij was nu tenslotte helemaal alleen. Nee, zei hij zonder twijfelen. Het was allemaal prima zo. Alles wat hij in zijn leven had willen doen, had hij gedaan. Nu kon hij in alle tevredenheid ontslapen. Sterker nog, hij was ‘uitgeleefd’ en wachtte daarom op de dood. Er was niks meer dat hij van het leven verlangde.

Zijn antwoord verwonderde me. Ik zag namelijk geen tevreden man voor me zitten. Als buitenstaander zag ik een man die na een leven vol vrijheden nu aan zijn stoel vastgekluisterd zat. Fragiel, oud, gevangen in zijn eigen woning. Iedere dag was hetzelfde.

Zijn enige uitje bestond uit het bezoeken van zijn favoriete eetcafé in de buurt, maar door de pandemie was dat failliet gegaan. De boodschappen kreeg hij wekelijks thuisbezorgd, waardoor er geen reden meer was om naar buiten te gaan.

Het was intrigerend om te zien hoe een leven vol vrijheid uiteindelijk zijn wereld had verkleind. Zijn woning was zijn hele wereld geworden.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden