Plus Column

Hij was te laat, omdat hij zijn vuurtoren wilde zien staan

James Worthy Beeld Agata Nowicka

De jongen weet dat dit zijn allerlaatste kans is. Hij was iets te laat voor de eerste date en veel te laat voor de tweede date, dus vanavond móet hij op tijd zijn. Maar hij vindt haar zo ongelofelijk leuk, dat hij het moeilijk vindt om op tijd te komen. Hij wil niet als eerste op de afgesproken plek staan. Hij wil niet op haar wachten.

Op vuurtorens wacht je niet, die staan er gewoon. Vuurtorens komen niet aangelopen als jij er al staat. Hij was twee keer te laat voor hun date, omdat hij zijn vuurtoren wilde zien staan. Dat is naar zijn mening het mooiste moment van elke date. Het de straat in lopen en haar zien staan.

Hij loopt de straat in en ziet haar staan. Ze draagt een mosgroene maillot onder een paarse houtje-touwtjejas.

"Wat zie je er weer prachtig uit," zegt hij.

"Hoe zie ik eruit dan?"

"Je ziet eruit alsof je heel goed harp kunt spelen."

"Is dat goed?" vraagt ze.

Hij knikt met zijn hoofd en hijst tegelijkertijd zijn spijkerbroek op.

"En hoe zie ik eruit?"

"Je ziet eruit alsof je strips kunt lezen."

"Is dat goed?"

"Heel goed. Ik ben dol op strips."

"Nog gecondoleerd met Stan Lee."

"Bedankt. Zijn dood heeft me echt geraakt. Hij heeft me veel geleerd. Het is makkelijk om een held te worden, maar bijna onmogelijk om een held te blijven. Neem Spider-Man. Alle mensen van wie hij houdt, worden van hem afgepakt. De vlinders in zijn buik veranderen razendsnel in een doodseskader. Voelen staat gelijk aan verliezen. Cupido schiet je eerst in het hart en daarna in de rug."

"Dat is de vloek van een held. Spider-Man springt van muur naar muur, maar uit al die muren trekt hij een paar bakstenen en met die stenen bouwt hij een muur om zichzelf heen. Hij kan niet anders," zegt de jongen, terwijl hij de voordeur van het restaurant openhoudt.

"In mijn puberteit kon ik niet zonder die super­heldenstrips. Stan Lee leerde me dat helden ook alleen zijn. Slechteriken daarentegen zijn nooit alleen. Die hebben handlangers, knokploegen en ontvoerde ­wetenschappers die wapens voor ze maken. Helden redden de mensheid, maar maken er geen deel van uit. Echte helden hebben niemand," zegt het meisje, voordat ze de wijnkaart neerlegt en een biertje bestelt.

"Het spijt me dat ik twee keer te laat was. Mijn te laat komen had niets met desinteresse van doen. Integendeel. Ik ben zo in je geïnteresseerd dat ik je tussen twee dunne glazen plaatjes wil pletten en je onder een ­microscoop wil leggen. Ik wil al je micro-organismen zien en aan ze vragen of ik verliefd op je mag worden."

"Waarom was je twee keer te laat dan?"

"Omdat ik je wilde zien staan. Ik wilde je niet aan zien komen lopen. En niet dat je niet mooi loopt of zo, nee, je loopt zoals God in zijn dromen huppelt, maar ik zie je zo graag staan."

Ze steekt een arm uit en vraagt of hij erin wil bijten. Hij bijt zachtjes. Ze eist dat hij harder bijt. Daarna doet ze hetzelfde bij hem.

"Peter Parker kreeg superkrachten toen hij door een radioactieve spin werd gebeten. Wij hebben elkaar ­zojuist gebeten. Kun je de superkrachten al door je ­lichaam voelen razen?" vraagt ze. Ze pakt haar servet van tafel en maakt er een cape van. Hij lacht en doet hetzelfde.

Amsterdam is nog nooit zo veilig geweest.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden