Plus

Hij was niet Schots, maar autistisch. En net uit de kast

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Vanuit mijn plek in Bar Bukowski overzag ik het kruispunt waar fietsers, automobilisten en voetgangers zich gedroegen alsof ze al weer vergeten waren dat een maand geleden, hier, op de kruising van de Eerste Oosterparkstraat en de Beukenweg, een veertienjarig meisje werd doodgereden.

Een jong stel dat tegen een kinderwagen op botste omdat ze te druk waren met zoenen, een kerel in een Volkswagen Polo die zo hard muziek draaide dat waarschijnlijk ook de patiënten in het OLVG-ziekenhuis konden mee­genieten, en dan die talloze superieure fietsers die overstaken omdat ze dachten, nee wisten, dat het stoplicht bijna groen zou worden.

Alsof het gezelschap nog niet bont genoeg was, kwam er een bus van een gemeentelijk vervoersbedrijf aanrijden die pal voor het ziekenhuis stopte en een Sinterklaas en tientallen Pieten afzette. Het waren Pieten die blijkbaar de Schminkmemo 2016 niet hadden gekregen, want ze waren pikzwart. De groep ging op de ­foto, smeet wat strooigoed naar de fietsers en ging het ziekenhuis binnen.

En toen zag ik in de verte een oudere man in Schotse klederdracht aan komen lopen. Nu weet ik dat onlangs op de elfde van de elfde het carnavalsseizoen is geopend, maar iets zei me dat deze man bloedserieus was. Zijn tred was namelijk zo sierlijk; ik sloot niet uit dat we hier te maken hadden met Schotse adel.

En die klederdracht, je zou er bijna zelf in gaan rondlopen, zo glorieus zag het er uit. En alles was op elkaar afgestemd. Zijn alpinopet en stropdas, die onder de V-hals van zijn rode trui uit piepte, waren rood geruit. Net als zijn hoog gedragen kilt, die precies tot op zijn knieën viel. En om zijn middel hing een kleine leren buidel. De wind had vrij spel tussen zijn benen, maar zijn schenen waren bedekt met wollen kniekousen.

De man stak over en liep regelrecht het hipstercafé binnen. Niet voor een biertje, zo bleek, maar voor een wc. En omdat mannen snel plassen, stond hij ineens weer midden in het café. Ik liep naar hem toe om de vraag te stellen die waarschijnlijk iedereen in het café op de lippen brandde: "Bent u Schots?"

Hij vertelde me zijn verhaal. Nee, hij was niet Schots, maar autistisch. Bovendien was hij kortgeleden uit de kast gekomen en sindsdien droeg hij alles wat hij maar wilde. Soms was het een kilt en soms was het vrouwenkleding. Zo voelde hij zich vrijer. En ook niet onbelangrijk: hij was tegenwoordig de best geklede persoon in zijn fami­lie.

Lang tijd om te praten had hij niet, want hij moest naar huis. Hij woonde in een instelling voor begeleid wonen en vandaag was het zijn beurt om boodschappen te doen voor de groep.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden