PlusTheodor Holman

Hij was besmet met een ander virus

null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Het vroor, het waaide en het was of er alleen maar rillende regels uit de hemel vielen.

Terwijl hij in de rij stond bij de supermarkt, hoorde hij: “En heeft je moeder de baby nog gezien?”

“Ja, dat wel,” zei het meisje.

Hij kon niet blijven staan luisteren, maar moest naar binnen.

Een half uur later stond hij bij het stoplicht.

Een man en een vrouw, vijftigers, liepen naast hem en de man zei: “Ik heb nog steeds hondensnoepjes in m’n zak. Die zal ik ook maar eens wegdoen.”

“Dus je hebt je besluit genomen?” vroeg de vrouw.

Vijftig meter verder stonden twee moeders. Hun kinderen speelden op de draaimolen.

“Weggaan is niet makkelijk,” zei de ene moeder.

“Maar blijven ook niet,” zei de andere.

Zou het door de grijze wolken komen? Of was het de corona? Chagrijn was op het ogenblik misschien wel het volksgevoel, maar dit was geen chagrijn. Dit leek op een ander virus dat rondwaarde. Het had te maken met hem. Maar wat precies? Waarom hoorde hij dit?

Hij wilde gegiechel horen van jonge meiden, hij wilde iemand horen zingen, hij wilde een kind van acht een vieze mop horen vertellen die hij zelf niet begreep.

Thuis pakte hij zijn telefoon en zag dat de kat van zijn dochter ziek was. “Hij heeft oorontsteking door oormijt en een schimmelinfectie.”

Ook zo’n rotzin, dacht hij.

Zijn vrouw kwam binnen en zag hem zitten.

“O, mijnheer is weer het zonnetje…”

Zeg het niet! Zeg het niet! dacht hij. “…in huis.”

Hij vroeg zich af hoe hij voor bepaalde zaken doof en blind kon worden, maar terwijl hij dat bedacht, kreeg hij een herinnering aan zijn vader. Die verstond elke zin verkeerd. Expres verkeerd.

“Hoe gaat het, pap?”

“O, heb je opeens belangstelling? Heb je soms geld nodig?”

“Ik vraag gewoon hoe het met je gaat?”

“Jaja!”

Ongeloof om te kunnen kwetsen. Waarom deed hij dat? Wilde hij aandacht? Wilde vader laten zien dat hij geestelijk geblesseerd was?

Hij wist het niet. Wat deed het ertoe? En waarom werd hij weemoedig van deze gedachte? Was weemoedig wel het juiste woord? Mistroostig was beter door mis, mist en troost, drie woorden die in het woord verborgen lagen.

“Anja komt straks koffiedrinken,” zei z’n vrouw, “wees alsjeblieft aardig tegen haar.”

Dat ‘alsjeblieft’…

“Alsjeblieft,” herhaalde hij.

Ze hoorde het, maar zei niks.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden