Tuğrul Çirakoğlu Beeld Nosh Neneh
Tuğrul ÇirakoğluBeeld Nosh Neneh

Hij was al vijf jaar niet meer buiten geweest

PlusTuğrul Çirakoğlu

Hij zat achter zijn bureau op een afgetrapte bureaustoel. In de ene hand een sigaret, in de andere een pak frisdrank waar hij af en toe een slok uit nam. Toen het pak leeg was, smeet hij ’m op de vloer. De woning werd al jaren niet meer schoongemaakt. Hij had de hoop opgegeven.

Lopen kon hij niet meer. Zichzelf voortbewegen deed hij door middel van een complex proces, waarbij hij zich van voorwerp naar voorwerp trok.

Elke keer dat hij zich wilde verplaatsen, hield ik mijn hart vast. Hij was zo fragiel als maar kan. Zijn ingezakte lichaam bestond uit een hoopje botten met een dunne laag huid eromheen. Iedere val zou hem fataal kunnen worden.

Naar eigen zeggen was hij al vijf jaar niet meer buiten geweest. “Vijf jaar!” zei ik verbaasd. “Ook niet voor een blokje om?” Nee, ook niet voor een blokje om. Bezoek kreeg hij nooit. Het enige contact dat hij nog met de buitenwereld had, vond plaats via de computer. Zijn onlinecontacten hadden geen enkel idee van zijn woon­situatie.

null Beeld

Thuiszorg of een andere vorm van hulp kreeg hij niet. Zijn woning was daarvoor te ernstig vervuild. Niemand wilde zijn huis betreden. Het waren uiteindelijk de bovenburen die na enkele jaren aan de bel trokken. Niet omdat ze hem wilden helpen, maar omdat de stank nu ook bij hen in de woning te ruiken was.

Uit angst om onopgemerkt te overlijden hield hij altijd zijn voordeur open. Direct naast de voordeur bevond zich de bad­kamer. De wasbak was tot de rand gevuld met een bruine vloeistof. Vermoedelijk diarree. Overal in de woning was ontlasting aanwezig.

Hoewel zijn toestand zeer triest was, voelde ik meer medelijden met de jonge bovenburen dan met de bewoner. Hij zat vast en kon geen kant op. De bovenburen daarentegen liepen dagelijks langs zijn open voordeur. Zij wisten dat hij hulp nodig had. Waarom zij er iedere dag weer voor kozen om hem te negeren, was mij niet duidelijk.

De druk om te presteren is in de hedendaagse maatschappij enorm. We ­verliezen soms uit het oog dat we niet alleen voor onszelf leven. Waarom zetten we zo nu en dan niet een stap terug? Waarom offeren we niet wat van onze tijd en energie op­ om een ander te ­helpen? Onze kaars zal niet minder sterk branden als we daarmee die van een ander aansteken.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden