Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Hij voelde zich de generaal buiten dienst

Plus Theodor Holman

Ze gaven een afscheidsetentje, want ze hadden hun huis verruild voor een piepkleine pied-à-terre hier, een te grote witte boerderij met uitzicht op zee in Italië en een bankrekening met lichte obesitas. 

We zagen foto’s waarbij de één de ander steeds had gefotografeerd met een glas wijn in de hand naast een zwembad, vermoedelijk om te laten zien dat ze zich hun alcoholisme konden permitteren.

Ze keken in hun telefoons langer naar hun nieuwe woonst dan wij.

“Waarom gaan jullie weg?”

“Hij kan niet tegen de ineenstorting van onze cultuur,” zei zijn vrouw alsof ze de Statenbijbel over de rand van de tafel had geschoven om met een klap op de grond te vallen.

“Ineenstorting van onze cultuur?” Verbazing alsof die bijbel was opengevallen bij de Openbaring van Johannes.

Hij keek zijn vrouw aan, en leek haar als handpop te gebruiken.

“Als hij de krant leest, wordt hij boos, als hij tv kijkt, wordt ie ook kwaad, als hij De Groene leest, wordt hij pissig, als hij door de stad loopt, wordt hij agressief…”

Hij knikte zijn vrouw bemoedigend toe.

“Buitenhof mag niet op, Matthijs ook niet, de zin ‘het is allemaal kut en klote’ hoor ik hier minstens tien keer per dag. Het eerste wat hij na zijn pensioen deed, was de kranten opzeggen.”

“Ik wil zon, lekker eten, lekker drinken, oude boeken en films,” zei hij opeens. En omdat wij zwegen, vervolgde hij: “Ik heb geen zin meer in het zuur. Ik voel me niet oud, maar wel de generaal buiten dienst. Ik kan niet meer vechten, en ik ga niet meer vechten, want ik weet dat ik verlies.”

“Dat is in Italië anders?”

“Ik loop naar het kleine dorpje, drink koffie op het pleintje, lees de plaatselijke krant, praat wat met de boeren, ga naar huis, kijk The Crown of iets anders en ga over het eten nadenken.”

“Vroeger vonden we dat we lawaai moesten maken, geëngageerd moesten zijn… Het is nu net of je elke dag de straat wil schoonvegen zodat je straks netjes in je kist naar het kerkhof gereden kan worden.”

Hij zweeg. Zijn vrouw ook. Hij opende nog een fles en zei: “Ik wil het gevoel hebben dat het zinvol was. Hier heb ik het gevoel dat alles zinloos is geweest. Ik wil me geen hersen- en botbreuken ergeren.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden