Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Hij moest die dag komen te overlijden; het lot bepaalde anders

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tuğrul Çirakoğlu

Toen ik de woning binnenstapte, moest ik even slikken. De lege verpakkingen van de recent aangeschafte messen lagen op de salon­tafel. Een koksmes, een broodmes, een schilmes. Tijdens de zelfmoordpoging waren alle drie de messen gebruikt. Althans, daar leek het op. Ze lagen alle drie, bedekt onder het bloed, op de vloer.

Het was duidelijk zichtbaar dat de bewoner in paniek was geraakt. Overal waren bloederige handafdrukken aan­wezig. Tijdens het schoonmaken van de bloedvlekken bleef ik me afvragen waarom hij niet één, maar drie messen had gebruikt. Vermoedelijk was zijn innerlijke pijn zo intens dat hij niks aan het toeval wilde overlaten. Hij moest en zou die dag komen te overlijden. Het lot bepaalde echter anders.

Er is enorm veel pijn en leed dat schuilgaat in onze samenleving. Helaas zijn wij tegenwoordig zo druk bezig met onszelf en (semi-)beroemdheden dat er geen ruimte overblijft om ons te verdiepen in anderen. Als we een kleine tegenslag hebben, is dat meteen het einde van de wereld. Als een bekend persoon zijn kleine teen stoot, wordt er massaal aandacht aan besteed.

Maar de ‘gewone’ mensen om ons heen moeten lijden in stilte. Zij doen er niet toe. Hierbovenop worden ze dagelijks in hun gezicht gemept met vooroordelen die continu worden herhaald. Ze krijgen nooit een moment van rust.

Na 31 jaar in Amsterdam te hebben gewoond, moet ik nog steeds dezelfde dingen aanhoren. Omdat ik een Turkse naam heb, ben ik vast ongeschoold, dom, woon ik in een achterstandswijk, en kom ik financieel net rond. Het is altijd weer hetzelfde liedje.

Vorig jaar bood een klant mij een blik tomatensoep aan dat zij anders zou ­weggooien. In haar ogen kon ik het vast gebruiken omdat ik een arme, ongeschoolde schoonmaker was. Tenminste, dat is wat ik uit haar woorden kon op­maken.

Wordt het anno 2021 niet eens tijd dat we kappen met al deze nonsens? Waarom kunnen we elkaar niet gewoon zien voor wat we allen in essentie zijn: mens. Onze onderlinge gebruiken zijn ietwat anders (wat ook niet anders kan, met zoveel nationaliteiten in Amsterdam). Maar in de kern willen we allemaal hetzelfde: respect, veiligheid, geluk, en rust.

Wat ik probeer te zeggen is eigenlijk wat Eberhard van der Laan zei toen hij afscheid nam van alle Amsterdammers: “Zorg goed voor onze stad en voor elkaar.”

Denkt u aan zelfdoding? Heeft u nu hulp nodig? Bel 113 of 0800-0113 (gratis) of chat via 113.nl.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden