Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Hij mocht van zijn ouders niet weg, maar hij ging toch en kreeg corona’

PlusTheodor Holman

In het Italiaanse dorpje worden wij gewezen op een jongen met een motor die hij kan laten bulderen, grommen en knallen. Hij draagt geen helm. Zijn armen zijn bloot, al lijkt hij mouwen te hebben van zijn tattoos.

“Toch is hij ziek,” zegt de vrouw naast ons die wij enigszins kennen.

“Wat heeft hij?”

Ze wil het niet zeggen, maar wacht tot hij met zijn woedende motor is vertrokken.

“Hij kan hier niet blijven. “

We voelen aan dat we niet moeten doorvragen.

Dan zegt ze: “Hij is schuldig.”

Moet ze het ons vertellen of niet? Misschien is ze al te ver gegaan.

Wij zwijgen, maar kijken haar wel vragend aan.

“Hij houdt zich nergens aan en hij hield zich ook nergens aan. Hij mocht van zijn ouders niet weg, maar hij ging toch, vorig jaar. En kreeg corona.”

Ze vindt dat ze genoeg heeft verteld.

Mijn vrouw laat het woord ‘colpa’ nog even vallen, alsof ze niet weet of het ‘schuld’ betekent.

“Si, colpa…”

Het woord doet haar pijn, lijkt het. Ze begrijpt dat ze het aan ons moet verduidelijken.

“Hij raakte besmet omdat hij naar een illegaal feest ging. Hij besmette zijn ouders. Zijn vader stierf. En hij besmette zijn grootouders. Beiden stierven. Zijn moeder en zijn zusje zijn nog steeds benauwd. Het bleek dat hij het feest had georganiseerd…”

Om de schuldvraag te kunnen bediscus­siëren, moet mijn Italiaans beter zijn en dat is het niet.

“En hij heeft meer mensen besmet. Dat konden ze uitzoeken… Het deed hem niets.”

“Hij heeft een mooie grote motor,” zeg ik.

“Ja, zo’n jongen is het. Hij kan niets. Hij zit de hele dag op die motor. Niemand weet precies hoe hij daaraan komt. Heel anders dan zijn vader en grootvader. En zijn grootmoeder was een zeer lieve vrouw. Maar hij moet hier weg.”

Ze weet dat ze nu met het hele verhaal moet komen.

“Hij heeft ook een meisje besmet. Nee, die stierf niet, maar heeft ook nog last.. Het gaat wel beter. Haar vader zei: ‘Als je haar nog met één vinger aanraakt, sterf je.’ Want doordat hij haar besmette, kreeg haar familie ook corona. Maar ze hebben elkaar weer gezien. ‘Ons kan toch niets gebeuren,’ had hij tegen het kind gezegd, ‘we zijn immuun.’ Maar die vader pikt dat niet… De jongen is ziek, ziek in zijn hoofd, maar niemand helpt hem. Ik ook niet. Integendeel.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden