Patrick Meershoek. Beeld Artur Krynicki
Patrick Meershoek.Beeld Artur Krynicki

Hij liep vorig jaar nog een halve marathon, nu schuifelt hij voorzichtig naar de auto

PlusPatrick Meershoek

Ik moet een jaar of vijftien zijn geweest, toen ik in de kleine pauze op school mijn broer bij het hek zag staan met een vriend en een stokoude Ford Mustang. Hij wenkte me. Mijn eerste gedachte was dat er thuis iets ergs aan de hand was, maar hij bleek kaarten te hebben bemachtigd voor een popfestival in de provincie. Of ik zin had om mee te gaan.

Ik had nog een halve schooldag voor de boeg en vroeg me hardop af of ik er zomaar vandoor kon gaan. Mijn broer vond dat het wel kon. Als onweerlegbare argumenten noemde hij de namen van de groepen die we gingen zien: New Adventures, Massada, Nits, Fischer Z. en Herman Brood and his Wild Romance. Met de Bombita’s, voegde hij er met een grijns aan toe.

Ik besloot de leerplicht even in de ijskast te plaatsen en stapte in voor een stoomcursus rock. We gingen met een goedkope camera posten bij de artiesteningang om de aankomst van Herman Brood en zijn entourage te kunnen vastleggen. Op de parkeerplaats zag ik twee cowboylaarzen uit een zwarte Porsche steken. Ze bleken te horen bij dj Alfred Lagarde die een dutje deed.

Een lange en opwindende dag kreeg nog een verrassend vervolg toen op weg naar huis de auto niet meer verder wilde. Een abonnement op de Wegenwacht behoorde niet tot de standaard uitrusting van de gemiddelde rockliefhebber en er zat niets anders op dan de nacht langs de kant van de weg door te brengen. Ik vond alles prima en viel op de achterbank als een blok in slaap.

Heel veel jaren later is het mijn beurt om bij de auto te wachten op mijn broer. We hebben een afspraak in het ziekenhuis om met de dokter te praten over de behandeling van de akelige chronische ziekte die hem onverwacht heeft overvallen. De man die vorig jaar nog een halve marathon liep, schuifelt nu voorzichtig naar de auto. Hij heeft nog steeds dezelfde grijns.

In het ziekenhuis zitten we met een mondkapje op aan weerszijden van een glazen schotje te wachten op onze afspraak. We luisteren naar een patiënt die een paar meter verderop bij de balie op hoog volume zijn onvrede over een uitgesteld consult kenbaar maakt. De baliemedewerker staat hem geduldig te woord. Mijn broer en ik kijken elkaar aan en denken hetzelfde.

De arts in de behandelkamer weet gelukkig van wanten. Zij geeft uitgebreid uitleg over het verloop van de ziekte, schetst de verschillende scenario’s en regelt meteen allerlei middelen en mensen die het leven gemakkelijker kunnen maken. In de auto op weg naar huis halen we herinneringen op aan het festival. Hoe goed de New Adventures waren en hoe mooi de Bombita’s.

Ook daar zijn we het over eens: als uitstapje was dat toch een groter succes.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden