Femke van der Laan Beeld Agata Nowicka

Hij laat het touw door zijn vingers glijden

Plus Femke van der Laan

Het spandoek hangt er weer, aan het einde van de straat. In de verte, tussen de bomen door, kan ik het al zien. ‘De scholen zijn weer begonnen.’ Dat wist ik al. Vanmorgen zijn ze er alle drie onderdoor gefietst. Ik loop aan het begin van de straat. Vanaf hier zie ik alleen nog maar het woord ‘begonnen’. Door het doek heen, in spiegelbeeld.

Ik stel me voor hoe het gegaan moet zijn, vorige week. Toen het tijd was om de spandoeken op te hangen. Ik zie een depot, aan de rand van de stad. Rijen en rijen met metershoge stellingen. Ergens achteraan, net te hoog om zonder opstapje bij te kunnen, staan de dozen met ‘scholen begonnen’. Op woensdagochtend, vlak voor de tweede koffiepauze, zijn ze met een vorkheftruck van de stellingplanken gehaald. Dat was makkelijker dan met een trap. De doos voor deze straat bolde een beetje.

Misschien gaat het wel net zoals met kerstverlichting. Zoals je in december de doos van zolder haalt en naar de kluwen staart, zo is er ook iemand die aan het einde van de zomer een doos met een spandoek opent. ­Iemand die in een oogopslag ziet hoe afschuwelijk de touwen in war zitten. Iemand die zich op dat moment herinnert hoe hij vorige jaar alles erin propte.

Ik ben halverwege de straat. Ik kan nu alle woorden ­lezen. Ook zie ik de scholieren die om de letters heen springen. Rugtassen op hun rug. Nieuwe kleren. Het is bijna alsof ze dansen. Alleen de touwen waarmee het doek is vastgemaakt verdwijnen nog tussen de bladeren. In het depot in mijn hoofd is een man begonnen met het uitrollen van het spandoek. In het gangpad van de tijdelijke bebording, tussen de borden voor wegversmallingen en die met ‘fietsers op de rijbaan’. Hij laat het touw door zijn vingers glijden. Tot aan de eerste knoop. Hij denkt terug aan zijn vakantie. Aan hoe fijn het was. Met elke nieuwe knoop probeert hij zich iets van die dagen voor de geest te halen. Hij neemt zich voor dit jaar het spandoek netjes op te bergen. Hij gaat het nieuwe jaar goed beginnen.

Aan het einde van de straat kan ik de touwen pas zien. Het spandoek is vastgemaakt tussen een boom en een lantaarnpaal. In de touwen zijn vier knopen blijven zitten. De man in het depot heeft het opgegeven. De rest haalt hij er wel uit als hij het spandoek weer opruimt, als iedereen weer weet dat de scholen zijn begonnen. Op een woensdagochtend, tussen twee koffiepauzes.

Als hij de vorkheftruck naar zijn plaatst rijdt, draait hij een extra rondje.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden