Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Hij koos niet de hand en het huis van zijn moeder, maar van zijn oma

PlusTheodor Holman

En toen, zes jaar geleden, besefte ze opeens dat ze niet ongesteld werd. Ze dacht dat het kwam door het nieuwe leven als student: een eigen kamer, drank, sigaretten, nieuwe vrienden en vriendinnen.

Maar iets knaagde.

Dat ze zwanger bleek, kwam weliswaar als een schok, maar ze voelde ook trots, geluk zelfs.

Toen het avond werd, begonnen haar vriendinnen te appen of ze naar het café kwam, maar ze wimpelde alles af. Ze sloot de gordijnen, liet de lichten uit, stak een kaars aan en repeteerde het gesprek dat ze met de aanstaande vader en haar moeder zou hebben.

Ze dacht niet lang na en belde eerst de vermoedelijke vader.

“Ik zeg het maar zoals het is, John. Ik ben zwanger van je, ik hou het kind en ik hou niet van jou.”

John wist niets te zeggen, behalve: “Kun je het niet laten weghalen? Je verpest niet alleen mijn toekomst, maar ook die van jou.”

Ze had de verbinding verbroken.

De directe benadering was haar bevallen.

“Mama, ik heb een probleem. Ik ben zwanger, ik wil het kind houden, ik heb een hekel aan de vader…”

Stilte.

“Het is mijn eigen schuld, mam. Ik weet het…”

Stilte.

En toen verbrak haar moeder de verbinding.

Ze begreep het. Jarenlang had mama, voor haar – want die nieuwe man van haar deed geen moer – extra werkjes aangenomen en fanatiek gespaard. Een studie zou zekerheid geven, dacht mama.

Vijf minuten later – ze wilde net de kaars uitblazen en het licht aandoen – belde haar moeder en zei: “Ik zorg voor het kind. Jij gaat studeren!”

Het kind zou net zo’n opvoeding krijgen als zij, dus twijfelde ze even.

“Dat is lief van je, mam.”

En nu ging ze haar bul halen. Ze kon nog promoveren, maar ze wilde meer tijd aan haar zoon besteden.

Hoe goed kende ze hem?

Ze keek naar hem en haar moeder. De kleine jongen hield de hand van zijn grootmoeder stevig vast. Hij was vijf en nog steeds gedroeg hij zich alsof hij zijn eigen moeder eng vond. Zo gedroeg haar eigen moeder zich ook.

“Ga mama maar feliciteren,” zei oma. Zelf deed oma dat niet.

“Gefeliciteerd,” zei de jongen.

“Ga jij maar met je vriendinnen uit. Ik pas wel op Bob,” zei haar moeder.

“Wil je met oma of met mama mee?” vroeg ze aan Bob.

“Met oma!” zei de jongen en zocht de hand van zijn grootmoeder.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden