Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Hij kijkt nog even naar zijn berichtjes. Niks van haar. Maar ze houdt ook niet van hem

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

De jongen – 16 jaar – zit in zijn pyjama voor het raam. Er gebeurt niet veel. Hij ziet ook weinig. Zijn gedachten nemen hem in beslag.

Hij wil steeds hetzelfde lied horen: Someone like you van Adele. Zij zal zijn keuze stom vinden, maar hij wil het horen. Hij murmelt de tekst mee, behalve die ene zin: Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead.

Waarom durft hij haar geen appje te sturen? Gewoon met iets doms: ‘Snap jij aardrijkskunde?’

Nee, dan zou misschien blijken dat hij dom is. Geen vragen over het schoolwerk.

“Vind jij dat ook zo’n mooi nummer?” vraagt zijn moeder die plotseling in de kamer staat.

Meteen wil hij het nummer niet meer horen!

“Ik… Ik moet het vertalen voor Engels,” liegt hij. “Ik vind het… gaat wel.”

“Ik vind het prachtig,” zegt zijn moeder.

Hij zet het meteen uit.

”Nee, laat nou aanstaan, of is je vertaling al af? Hoe gaat het trouwens? Nog koorts?”

Hij schudt zijn hoofd.

“Blijf maar lekker thuis,” zegt z’n moeder, “en gewoon vrijdag weer testen.”

Z’n moeder vertrekt. Hij wil Adele weer horen, maar besluit het niet te doen.

Als hij op z’n bed ligt, kijkt hij nog even naar de berichtjes die hij heeft gekregen. Niks van haar. Maar ze houdt ook niet van hem. Eentje gaat wel over haar. “Ik zag Tisha nog, bro. Djeeeeezus! Lekkurrrrr!”

Hij had zin om z’n vriend ter plekke dood te steken. Maar die wist niet eens dat hij op haar was.

Die laatste ontmoeting met Tisha was eigenlijk vreselijk. Hij stond naast haar, buiten voor de school, en zweeg.

“Hoi,” zei ze.

“Hoi.”

Meer kwam er niet.

Toen kwam Jeffrey. Die ging voor haar staan en zei: “Kijk, nieuwe moves!” En hij draaide om zijn as terwijl zijn armen en benen alle kanten op ging, alsof het tengels waren die Tisha vastgrepen.

“Wow,” zei ze. “Ja, mooi.”

Er kwamen meer mensen om Jeffrey heen staan. Men vroeg hem de moves nog eens te doen.

Mo liet via z’n telefoon een andere rap horen en Jeffrey danste. Voor haar, voor Tisha.

Hij kwam thuis en voelde zich beroerd.

“Testen jij,” zei z’n moeder.

Ze ging met hem mee. Hij hoopte dat niemand ze zou zien.

Beiden bleken positief.

Toen kreeg hij koorts. Zijn moeder voelde zich alleen grieperig.

Hij was de enige van zijn klas met corona.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden