James Worthy Beeld Agata Nowicka

Hij hoopt dat ze van de trap valt

Plus James Worthy

Ze dumpt hem op een maandagochtend. Hij staat net onder de douche als ze de badkamer binnenloopt.

“Het is uit,” zegt ze.

“Wat is uit? De geiser?”

“Nee, Simon, het is uit. Ik ga bij je weg.”

“Ben je mij nou serieus aan het douchedumpen, ­Carmen?”

“Ja, dan kan je niet achter mij aanrennen.”

“En waarom is het uit?”

“Jouw totale gebrek aan ambitie heeft mij nagenoeg frigide gemaakt. Daarnaast heb ik al drie maanden ­iemand anders.”

“Gebrek aan ambitie? Ik heb drie studies afgerond.”

“Maar je werkt in een bowlingcentrum.”

“Ja, omdat ik in een bowlingcentrum wil werken.”

“Ik wil dat je groeit. Dat vind ik aantrekkelijk in een man.”

“Carmen, jij werkt in een drogisterij. Jij weegt zakken drop en verkoopt condooms. Maar je hebt dus een nieuwe vriend?”

“Ja. Hij heet Kas en hij is echt zo iemand die de wereld wil veroveren.”

“Wat doet Kas dan?”

“Kas is dj.”

“Dus hij is zo iemand die andermans muziek in elkaar over laat lopen met behulp van allerhande apparatuur? Onze Kas klinkt inderdaad als een ambitieus baasje. Maar doe je dit om mij te plagen? Want jij weet dondersgoed hoe ik over dj’s denk.”

“Ik weet precies hoe jij over dj’s denkt. Iets over dat als je twee schilderijen aan elkaar kunt plakken, je nog geen schilder bent?”

“Godverdomme zeg, een drogisterijmedewerkster zegt dat ik gebrek aan ambitie heb. Toen ik je leerde kennen, kreeg je betaald in kokindjes.”

“Je staat gewoon stil, Simon.”

“Nee, ik ben tevreden.”

“Ik ga.”

“Ik hoop dat Kas spoedig gehoorproblemen krijgt.”

“Heel chic, Simon.”

“Zegt de vrouw die al drie maanden vreemdgaat.”

“Eigenlijk ga ik al een jaar vreemd, ik wilde je sparen.”

“Erg nobel van je. Supermenselijk ook. Je bent echt een soort Nelson Mandela.”

“Ik ga, Simon.”

“Ik hoop dat je van de trap valt, Carmen.”

Hij hoopt echt dat ze van de trap valt en dat ze dan ­bewusteloos onderaan de trap ligt naast die almaar groeiende stapel reclamefolders. En dat hij haar dan maandenlang moet verzorgen. Als kind heeft hij ooit voor een vogeltje met een gebroken vleugel gezorgd. ­Simon stopte het beestje in een schoenendoos en gaf het warmte en eten. Hij wil Carmen ook in een schoenendoos stoppen. Hij wil gaten in de bovenkant prikken zodat ze kan ademen. En hij wil dat ze van gedachte is veranderd als ze haar ogen opent. Die prachtige kastanjekleurige ogen. Maar Simon weet dat ze nooit meer van gedachte gaat veranderen, grotendeels omdat ze gewoon gelijk heeft. Een man die rechten, Nederlands en fysiotherapie heeft gestudeerd, zou zich niet in een bowlingcentrum moeten verstoppen. Maar hij is nooit gaan studeren om succesvol te worden, Simon is gaan studeren omdat hij bepaalde dingen wilde leren. Kennis is voor hem geen macht, nee, voor hem is kennis niets meer dan uit de hand gelopen nieuwsgierigheid.

En nu is hij alleen, omdat zij niet meer nieuwsgierig naar hem was.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden