Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

Hij heeft een draak verslagen

Plus Column

Ooit zat hij monsters achterna. In een loods in Halifax stond een nagebouwde rotswand. Buiten cateringwagens, bulldozers, kabels, binnen een kluwen aan mensen toeterend in portofoons. "I want some waterfall," riep de regisseur.

Een enorme hoeveelheid water kletterde neer, acteurs in vikingoutfits draafden de set op, achter hen rende een man met een houten stok waarop de manshoge klauw was geschroefd van het monster dat moest worden verslagen. En boven dit alles, omgeven door crewlieden die hem aanspraken met 'Sir', zoefde in een camerakraan mijn echtgenoot. Hij draaide een Hollywoodfilm. Hij had de top van de apenrots bereikt.

Een decennium later zit hij nog altijd monsters achterna. We jagen op ze, als nachtelijke angsten zich hebben vastgeketend in kinderhoofdjes. We roepen boeh in klerenkasten, zeggen kssssst onder bedden, rammelen fanatiek aan de buitendeur tot iedereen zeker weet dat hij op slot zit.

De volgende morgen tonen de spoken in daglicht wat ze werkelijk zijn: hersenschimmen. Alles is weer normaal. Hoewel, normaal? Nee. Want de was wordt gedaan, eten gekocht, bedden verschoond, geld verdiend. Maar dat laatste doe ik, veel van de rest doet hij.

Ja, het is een schok: ik verdien meer dan mijn man. Na een prachtcarrière zegde hij de filmbusiness vaarwel. Vermoeid door een krakkemikkige rug en jarenlang buitenland was hij het zat. Toen gebeurde er iets geks.

Want je weet pas hoe mensen je zien als je stopt met wat je doet. Het is komisch hoe rap wenkbrauwen omhoog schieten wanneer ze horen over onze taakverdeling. "Is jouw man thuis? Vind je hem dan nog wel aantrekkelijk?" wordt me regelmatig gevraagd. Ook een mooie: de consultatiebureauarts die zich, toen ik vertelde over mijn kostwinnerschap, met een ruk van me afkeerde en mijn man indringend vroeg: "Is dit ook écht helemaal jouw keuze?"

Afgelopen week schreef de Volkskrant over een onderzoek van socioloog Niels Blom, die concludeert dat stellen die werk en inkomen traditioneel verdelen het meest tevreden zijn. Man verdient, vrouw verdient een beetje en zorgt, zo doen velen het. Ik vind dat best.

Als volwassen stellen een volwassen keuze over taken maken, geen bezwaar. Maar gaat het altijd om een volwassen keuze? Of speelt ego een rol? Zo lang we mannen die een stap terug doen behandelen als sneue puppy's, moet je best sterk in je schoenen staan om de traditie te doorbreken.

Bij het verhaal stond de subkop: 'De man als kostwinnaar.' Veelzeggend taalfoutje. De man. De winnaar. Degene boven op de apenrots van het gezin. Zou het niet eens tijd worden die perceptie te veranderen? We kunnen lullen over gelijkheid wat we willen, maar wanneer we raar blijven doen over kerels met zorgtaken komen we er nooit. Een wasvouwende man neerzetten als een watje zonder keuzevrijheid is pure emancipatoire armoede.

Want ooit zat hij monsters achterna. Maar de laatste jaren heeft hij pas echt een draak verslagen. Door te kiezen voor wat hij wilde. Hij werd held in zijn eigen actiefilm. En dat vind ik woest aantrekkelijk.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden