Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Hij heeft allemaal stiekeme dingen gedaan die jij ook zou doen en nou heeft hij mij besmet’

PlusTheodor Holman

Verdomme! Waarom ken ik nu weer iemand die een mooie injectie heeft gekregen en daarna toch corona kreeg?

Het schijnt wetenschappelijk allemaal te kloppen, maar toch… Ik raak zo niet verlost van mijn coronaneurose.

“Weet je zeker dat je corona hebt?” vraag ik nog even aan de vriendin.

“Ja, echt. Ik ben getest.”

“En je had al een injectie gehad?”

Het is al de derde keer dat ik het vraag.

Terwijl zij mij geruststelt in plaats van ik haar, vraag ik opeens: “Waar ben je het meest bang voor?”

“Dat ik doodga natuurlijk, Theodor.”

Het is ook een stomme vraag en ik schaam me. En ik praat er snel overheen, want in pastoraal werk ben ik slecht. Praten over de dood – eigenlijk alleen al het woord ‘dood’ brengt me in een slecht humeur. Daarom vraag ik maar: “Wat vind jij nu het ergste van het coronabeleid?”

Ze moet even nadenken en zegt: “De studenten die nu een rotleven hebben.”

“Je zei daarnet dat je het had gekregen van je kleinzoon. Die studeert.”

“Ja…Hij is achttien. Hij heeft allemaal stiekeme dingen gedaan waar jij tegen was, maar die jij ook zou doen. Drinken met jongens en meisjes die hij nog nooit had gezien. Dansen, flirten. Toen heeft hij corona gekregen. Hij is bij mij op bezoek geweest en heeft mij aangestoken.”

Ik hield mijn mond.

Ze hijgde. En ik wist ook dat ze koorts had.

“Hallo… ben je daar nog?” vroeg ze.

“Ja, ik zit met een dilemma,” zei ik. “Studenten willen de wereld veranderen, wat wij ook wilden, ze hebben, net als wij destijds, hun mond vol van solidariteit, maar ze gaan wel feesten, wat niet mag, en hun omaatje besmetten en die is nu ziek.”

“Ach, doodgaan is niet zo erg, Theodor.”

“Dat vind ik wel.”

“Jij bent altijd zo’n angsthaas geweest. Jij zou het je kleinkinderen toch ook niet kwalijk nemen als jij door hen corona had gekregen en op sterven lag?”

“Nee, uiteraard niet. Nooit.”

Haar hijgen werd erger.

“Maar jij vroeg wat ik het ergste vond van het beleid. Ze hadden de studenten als eerste moeten prikken. Niet de ouderen eerst.”

“Maar die stierven het eerst op de ic in het ziekenhuis.”

“Ach… Wat is het leven op mijn leeftijd? Dat is mijn vrienden en vriendinnen zien, mijn kleinkinderen, mijn dochter en mijn zoon, leuke televisie, leuke boeken, telefoneren. Meer niet.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden