Opinie

Hij echoot door in wat ik zeg over werk, schilderijen en vakanties

Femke van der Laan Beeld Oof Verschuren

Ik zit aan het einde van een lange tafel en met mijn duim en wijsvinger draai ik aan het pootje een leeg wijnglas in de rondte. De vrouw naast mij kijkt me aan. We zijn net aan elkaar voorgesteld.

"Femke, we dachten dat jij het wel fijn zou vinden om naast Marianne te zitten. Zij is vorig jaar weduwe geworden." Nu ben ik op zoek naar een openingsvraag. 'Was ie ziek?' is altijd wel een goede om mee te beginnen.

Het is niet de eerste keer dat ik aan een collega­weduwe word gekoppeld. Er zijn vaker onaangekondigde lotgenotenbijeenkomsten in de uithoeken van een etentje of een borrel.

Hier, gaan jullie maar lekker kletsen over het gemis van jullie dierbaren. Wij staan daar verderop de toestand in de wereld door te nemen.

Af en toe zou ik dan willen roepen dat je met mij ook heus nog over andere dingen kunt praten. Zullen we het over je werk hebben? Wat een leuk schilderij hebben jullie daar hangen, zeg. Wat zijn de vakantieplannen? Echt, met mij kun je alle kanten op. Desnoods ratel ik tien minuten lang door over het weer.

Maar dat is niet altijd waar. Op sommige dagen komt, zodra ik mijn mond opendoe, Eberhard over mijn lippen rollen. Er zijn ook dagen dat ik hem binnenhoud. Ergens achter mijn stembanden. Maar dan echoot hij toch door in wat ik zeg over werk, schilderijen, vakantieplannen. Zelfs in mijn geratel over het weer. Dat zijn de dagen dat ik thuishoor aan de andere kant van de kamer.

Het doet mij denken aan mijn zwangerschappen. Zodra zo'n buik een beetje zichtbaar wordt, ben je alleen nog maar de aanstaande moeder van wie verwacht wordt dat ze het allerliefste praat over het kind. Bij voorkeur met andere vrouwen die in verwachting zijn.

Zo zitten wij nu ook steeds bij elkaar, aan het hoekje van de tafel of op de bank in de serre. In plaats van over termijnecho's en bevallingen praten we over laatste dagen en begrafenissen.

Niemand begint over de toestand in de wereld. Als ik na zo'n avond thuiskom, zeg ik soms hardop tegen mezelf: "Wat een leuk schilderij heb je daar hangen, zeg."

Marianne kijkt nog steeds naar me. Ik laat het wijnglas de andere kant op draaien en adem in voor de ­was-ie-ziekvraag. Maar ze is me voor. Terwijl ze haar arm uitstrekt om de fles wijn van het midden van de tafel te pakken, zegt ze: "Wat een slecht weer vandaag, hè?"

Femke van der Laan (39) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden