Plus Column

Hij denkt dat mijn zoon een rouwdouwer is

Ellen Dikker Beeld Wolff

Mijn zoontje heeft nieuwe kicksen nodig. Dan moet je naar facilitair. Dat zit in een achteraf gelegen gebouwtje op De Toekomst. Je zou bijna denken dat het er niet meer bij hoort. Een afgesloten gebouwtje, dichte deur, geen ramen, geen bel.

Gelukkig komt er iemand met een pasje. De deur gaat open en ineens sta je in een soort kledingzaak. Dozen vol sportkleding en een hele wand schoenen­dozen. Van het plafond tot aan de grond. Kicksen, zaalschoenen, loopschoenen in ­alle maten. Want er zijn jochies van zeven, maar ook van zeventien.

In het midden staat een jonge jongen aan een tafel. "Waarom heb je nieuwe kicksen nodig?"

"De noppen zijn helemaal afgesleten," zegt mijn zoon.

"Dus ze zijn niet te klein?"

"Nee dat niet, alleen afgesleten."

Die jongen van facilitair is natuurlijk gewend dat jongens twee keer per jaar nieuwe schoenen komen halen omdat ze te klein zijn geworden. Maar mijn zoontje wil niet groeien.

"Ja, ik zeg het iedere keer. Die noppen zijn niet voor de straat. Die zijn voor op het gras. En natuurlijk moeten jullie naar het veld ­lopen. Dat begrijp ik ook wel. Maar ik zie wat jullie doen onderweg. Rennen, stoeien, achter dat balletje aan, achter mekaar aan. En daar kunnen die noppen niet tegen."

Mijn zoontje kijkt naar beneden. Naar zijn afgesleten noppen.

"Ja, ik zeg het toch tegen die jongens mevrouw. Ik probeer ze toch een beetje respect bij te brengen voor het materiaal."

Ik knik vol begrip. "Tuurlijk," zeg ik, "is ook heel belangrijk."

Die jongen van facilitair weet niet dat mijn zoontje niet wil groeien. Die denkt dat het een rouwdouwer is. Als je kicksen komt ruilen die je nog past, moet je wel enorm tekeer zijn gegaan.

Maar ik vind het niet zo gek dat ze na zeven maanden dagelijks intensief gebruik een beetje op zijn. De jongen haalt een paar kicksen uit het rek. Onder de zool staat de naam van een jongetje uit de F1. "Ja, hij heeft ze maar één keer aan gehad. Te klein."

Mijn zoontje, drie jaar ouder, trekt ze aan. Ze passen perfect. Blij rent hij op z'n bijna-nieuwe kicksen terug naar het veld. Met af en toe een huppeltje of schijnbeweging tussendoor.

Het is maar goed dat het gebouwtje geen ramen heeft. Anders had die jongen van facilitair zeker bestraffend op het raam getikt.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden